دیوان شمس - غزلیات

تو از آن نسیم صبحگاهی که می‌وزد، لطیف‌تر و سبک‌بال‌تر هستی؛ هیچ‌کس از تنفس کردن این نسیم الهی خسته نمی‌شود و از آن سیراب نمی‌گردد.

چگونه ممکن است با این دمِ حیات‌بخش، کسی خسته یا سیر شود؟ تو همان دمِ الهی هستی که خداوند از آن به عنوان «زنده کننده‌ی مردگان» یاد کرده است.

گور همواره دهان باز می‌کند تا کالبد مادی انسان را به عنوان لقمه‌ای ببلعد، اما به محض اینکه دمِ الهی بر این کالبد دمیده شود، مرگ پایان می‌یابد و حیات بازمی‌گردد.

از دمِ خودت بیشتر به من ببخش تا وجودِ من مانند مشکِ چرمی پرباد شود؛ چرا که با این دمِ توست که می‌توانم از دریای طوفانی دنیا به سلامت عبور کنم.

هرگز آن روزی نیاید که تو در این جهان ندمی و نفس الهی‌ات را جاری نکنی، چرا که بدون آن، در تمام صحرای هستی حتی یک گیاه هم نمی‌روید و حیات متوقف می‌شود.

این دمِ فیزیکی و مادی را متوقف کن، زیرا تو دمِ دیگری (روحانی) داری؛ وقتی این بادِ مادی از لب‌هایت قطع شود، آن دمِ اصلی و جاودانه بر جای می‌ماند.