دیوان شمس - غزلیات

محبوبِ من رفت و از او تنها غمی جانکاه برایم باقی ماند؛ رخسارم از شدتِ اندوه به رنگِ زردِ زعفران درآمده و چشمانم اشک‌بار است و جز افسوس و دریغ، چیزی برایم نمانده است.

چشمانِ من همواره پر از آب است، چرا که محبوب در آن جای گرفته است؛ چشمانم گویی همچون رودهای بهشتی فرات و کوثر هستند که آبِ حیات‌بخشِ جان را در خود دارند.

تعجبی ندارد که چهره‌ام از غمِ دوری، به رنگِ زر درآمده است؛ چرا که من به گنجینه‌ی بی‌کرانِ زیبایی و حقیقتِ وجودِ محبوب متصل هستم.

دلیلِ اینکه پیوسته «وااسفا» می‌گویم و ناله می‌کنم، این است که من همچون حضرت یعقوب (ع) به فراقِ یوسفِ خویش که زیبارویی بی‌همتاست، دچار شده‌ام.

اگر از سرِ غرور یا ناز از کوی محبوب دور شوم، همچون ستاره‌ای سقوط کرده و نابود می‌شوم، مگر آنکه پرتوِ خورشیدِ جاودانِ وجودش بر من بتابد و مرا به بقا برساند.

اگرچه خداوند مرا از چراگاهِ امنِ قرب و حضورِ جان دور کرده است، اما من کیستم و چه توانایی دارم که بخواهم در برابرِ اراده‌ی او چون و چرا کنم؟

پیمانِ «الست» (آیا من پروردگار شما نیستم؟) فرا رسید و هر کس که به این پیمان پاسخِ «بلی» داد، به عنوانِ گواهی بر صداقتِ گفتارش، با هزاران بلا و آزمایش روبرو شد.

بلا و گرفتاری عینِ حقیقت است و همین سختی‌هاست که تو را خردمند و پخته می‌کند؛ به‌ویژه برای آن انسانِ نایابی (درّ یتیم) که از دریای بی‌کرانِ الوهیت آمده است.

من کبوترِ دست‌آموزِ او هستم؛ حتی اگر او مرا از خود براند، باز هم جایی جز بام و سرای او ندارم که به آن سو پرواز کنم.

من به واسطه‌ی سایه‌ی حمایتِ او، به خورشیدی عالم‌گیر تبدیل شده‌ام؛ چرا که پادشاهی و بزرگیِ حقیقی، نصیبِ کسی می‌شود که در پناهِ «هما» (پرنده‌ی سعادت) قرار گیرد.

سخن‌گفتن و دعوت‌کردن را رها کن و تنها دعا کن؛ چرا که عیسی مسیح (ع) نیز با بال‌های دعا بود که توانست به آسمانِ چهارم صعود کند.