دیوان شمس - غزلیات

آن نوازنده‌ی جان کجاست تا با نوایِ شورانگیز و فریادهایِ بیدارکننده‌اش، در سرِ هزاران نفر، سودایِ عشق و جنون بیندازد؟

با اینکه با خود عهد کرده بودم که این راز را فاش نکنم، اما ناچارم بگویم؛ چرا که پیمان‌های منِ فانی، کجا و وفایِ بی‌نهایتِ عهدِ الهی کجا؟ این دو با هم قابل قیاس نیستند.

اگر تمامِ زمین از توبه و استغفار سبز شود، عشق در یک لحظه همه‌ی آن‌ها را همچون گیاهی بی‌ارزش درو می‌کند و از بین می‌برد.

زیرا توبه همانند بندی است که انسان را محدود می‌کند و عشق، این بندهایِ تنگ را برنمی‌تابد؛ چرا که موجِ خروشانِ عشق، همچون کوه و دریاهایِ متلاطم، از هر قید و بندی فراتر است.

ای عشق، این گره‌ای که اکنون میان ابروانت افتاده و چهره‌ات را درهم کرده، شایسته‌ی آن رویِ زیبا و دلربایِ تو نیست؛ از این حالتِ قهر بازگرد و دوباره مهربان شو.

در تمامِ این عالم، هیچ کاری به اندازه‌ی کارها و فعلِ تو برای من دلنشین نیست؛ چرا که دیدم کارهایِ تو در زیبایی و کمال، بی‌همتا و مناسبِ جایگاهِ توست.

هنگامی که آفتابِ جمالِ تو از مشرقِ حقیقت طلوع کرد، از تک‌تکِ ذراتِ هستی شنیدم که تو را ستایش می‌کنند و می‌گویند: «آری، تو مولایِ مایی».

در آبِ این دریایِ بزرگ و شور، شیرینی و جذابیتی نهفته است که حتی جگرِ آب هم تشنه‌ی آن می‌شود؛ این پارادوکس نشان‌دهنده‌ی کششِ عجیبِ عشق است.

خداوند برای هر دردی، درمانی در کنارش نهاده است، اما دردِ عشق، دردی کهن و ازلی است که هیچ دوایی بر آن کارگر نیست.

و اگر بگویی برای این درد هم دوایی وجود دارد، آیا منطقی است که بخواهی سقفِ آسمان را با کاه و گِل وصله و پینه کنی؟ (عشق فراتر از این حرف‌هاست).

کسی که از جان و دل، شعارِ «فقر فخرِ من است» را برگزیده و به آن مفتخر است، دیگر چه اعتنایی به مقام و منصب و تاج و تختِ دنیا دارد؟

در حالی که باغ و دشتِ هستی سرشار از گل‌ها و حقایقِ الهی است، چرا انسان باید مثلِ چهارپایان به خوردنِ گیاهانِ سمی و بی‌ارزشِ دنیا مشغول شود؟

دهانم از سخن لبریز است اما گفتنِ حقیقتِ نهایی ممکن نیست؛ پس ای خداوند، خودت باقیِ این سخن را به جانِ مردانِ حقیقت‌جو القا کن.