دیوان شمس - غزلیات

او مرا به میدانِ هستی آورده تا با راهزنیِ عشق، وجودم را از تعلقات تهی کند و مرا به دستِ راهزنانِ طریقت بسپارد تا تمامِ دلبستگی‌هایم را از من بازپس گیرند.

کسی که هر لحظه کاروان‌های بسیاری از دل‌ها را مفتون و مسحورِ خود می‌کند، من در برابرِ عظمتِ او چه قدرتی دارم و او با چه ترفندی مرا به سوی خود می‌خواند؟

من به چنان شوری می‌رسم که سر و پا (تمامِ هستی) خود را گم می‌کنم و از تمامِ دنیا دل می‌بُرم، اگر او فقط برای لحظه‌ای از سرِ لطف و مهربانی به من توجهی کند.

او با مهارتِ تمام، دل و جانم را می‌رباید و من با رقصِ جان به این ربودن پاسخ می‌دهم؛ چرا که عشق هر دم بازی و حالِ تازه‌ای برایم تدارک می‌بیند.

گاهی با طعنه و فریب می‌گوید در گوشه‌ای عزلت گزین، اما زمانی که من به خلوت و کنجِ عزلت می‌روم، او مرا دوباره به عرصه‌ی حضور و فعالیت می‌کشاند.

از آغازِ روز، مرا مانند شاهینِ شکاری به پرواز درمی‌آورد تا ببیند در این شکارگاهِ هستی چه صیدی به چنگ می‌آورم و مرا در چه مقام و جایگاهی قرار می‌دهد.

همتِ بلندِ من همچون صدای رعد است و سخنِ دقیقِ من همچون ابرِ پربار؛ وقتی او مرا تحتِ فشار (آزمون‌های عشق) قرار می‌دهد، از این ابرِ وجودم بارانِ حکمت می‌بارد.

این ابرِ وجودم از صبحگاهان از دریایِ بیکرانِ حقیقت (معشوق) سیراب می‌شود، تا مشخص شود که به فرمانِ او، این بارانِ معرفت بر چه کسی خواهد بارید.

وقتی که به فرمانِ او بارانِ فیضِ خود را می‌بارم، مرا بیهوده رها نمی‌کند، بلکه وجودم را در گلزاری پر از انواعِ نباتات و برکاتِ معنوی بازمی‌گرداند.