دیوان شمس - غزلیات

تا به کی می‌خواهی از حقیقت و معشوق حقیقی بگریزی؟ بدان که جان و هستی تو تماماً در قبضه قدرت الهی است؛ همان‌طور که عصا در دست صاحبش کاملاً تسلیم و در اختیار است.

تا به کی بیهوده و از سرِ نادانی در این جهان سرگردانی؟ آیا در میان این گروهِ فریبکار و پرادعا، هرگز وفایی دیده‌ای که این‌چنین به آن دل بسته‌ای؟

اگر چند روزی هم در این جهان سرگردان باشی، همچون سگ‌های گرسنه و بی‌نوایی هستی که به دنبال استخوان می‌دوند و جز بی‌چارگی ثمری ندارند.

تو که از نظر روحی مرده‌ای و تنها در پی امور فانی هستی، همچون پسری باش که عزیزترین کسانش را از دست داده و در سوگ است؛ این جسم و پیکر تو، تنها کفنی برای روحِ توست.

تو چون حقیقتِ زندگی را درک نکرده‌ای، دچار توهم شده‌ای؛ این دلبستگی تو به امور دنیوی، مانند کسی است که از سرِ جهل، به جای در آغوش کشیدنِ یار، خدمتکارِ گرمابه را در بر گرفته است.

دارایی‌ها و مال و منالی که جمع کرده‌ای، در برابر دیدگانِ حقیقت‌بین، چیزی جز سفال و خاشاک نیست. زمانی که مرگ فرا برسد و تو را از این جهان جدا کند، به پوچی این اموال پی خواهی برد.

اگر بگویی که این دارایی‌های کهنه به چه کار می‌آید و باید آن‌ها را بخشید، من در پاسخ می‌گویم که من راهیِ ساحتِ آسمانی و عالمِ معنا هستم و در آنجا این ثروت‌های زمینی هیچ ارزشی ندارد.

تو که جغد نیستی تا در ویرانه‌ها لانه کنی، تو بلبلِ گلستانِ معنایی؛ پس چرا در این جهانِ پست و ویرانه مانده‌ای؟ چرا از آن باغِ حقیقت و زیباییِ ابدی که جایگاهِ اصلی توست، غافلی؟