دیوان شمس - غزلیات

ای رهروان حقیقت، جامه‌های تظاهر و ریا (خرقه) را از تن به در کنید؛ چرا که حتی گل نیز از شدت خوشحالی و لذت بردن از نسیم صبحگاهی، جامه‌های خود (گلبرگ‌ها) را چاک می‌دهد تا زیبایی‌اش آشکار شود.

گل از این رو جامه درید که از یار (منبع اصلی زیبایی) دور افتاده بود و در چنگال خار گرفتار شده بود. اما در نهایت با دستوری الهی و غیبی (امر ایتیا)، از درد دوری و رنج خار رست و آزاد شد.

حقیقتی از عالم غیب نمایان شد، آوازی برآورد و ناپدید گشت. پیامش این بود که این راه معنوی کوتاه است، حتی اگر تو برای پیمودن آن قدمی فیزیکی نداشته باشی.

من نیز به دنبال گل و در پیروی از این زیباییِ غیبی، لب از سخن فرو بستم و به راه افتادم. سلام و احترام من تقدیم به گل‌های خوش‌بو و گل‌های لاله که نماد طراوت هستند.

دلم از ناگفته‌ها و سخنان معنوی لبریز است اما امکان بیان آن با کلمات زمینی وجود ندارد. ای جانِ صوفیان (ای حقیقت‌جویان)، شما لب بگشایید و از این ماجرای درونی بگویید.

از آن حالاتی بگویید که هنوز رخ نداده و در آینده است؛ زیرا شیوه و خوی صوفیان این نیست که به ذکر گذشته و آنچه سپری شده (مامضی) بپردازند.