دیوان شمس - غزلیات

شهوتی که در وجود تو به جریان می‌افتد، اگر در بندِ امورِ دنیوی باشد، جانِ تو را هزارتو و گرفتار می‌کند، اما همین شهوت اگر در پیوند با امورِ مادی و حیوانی (زن به معنای کناییِ شهوت‌رانی) صرف شود، توان و نیروی تو (کمر و میان‌بند) را سست و ناتوان می‌سازد.

زیرا هم‌بستری و انس با شهواتِ فانی که فاقدِ روح و معنا هستند (جماعِ مرده)، پیکر و روانِ تو را پژمرده و بی‌رمق می‌کند؛ کافی است به حال و احوال دنیاپرستان نگاه کنی تا حقیقتِ این نشان و اثرِ مخرب را دریابی.

جانِ امیران و بزرگانِ دنیاطلب، پژمرده و بی‌فروغ است؛ خاک بر سرِ آن‌گونه محبوبان و زیبارویانِ ظاهری که جز جلوه‌ی تن، هیچ بویی از حقیقت نبرده‌اند.

به سوی عشقِ الهی قدم بگذار تا شاهدانِ حقیقی و زیبارویانِ معنوی را مشاهده کنی که چهره‌شان کرانه‌های آسمان را لبریز از نور و روشنایی کرده است.

آن بتِ نهانی (محبوبِ الهی) به هر پیر و فرسوده‌ای، جوانی و طراوت می‌بخشد؛ آن کانونِ جان‌بخش که سرچشمه‌ی سرخی و زیباییِ گل (ارغوان) است، همان آشیانِ جان و عالمِ معناست.

خاموش باش و سخن مگو، وگرنه از این مکان و محضر بیرون خواهم رفت؛ چرا که شومی و ناپاکیِ گفتارِ تو، سبب می‌شود که او (محبوب) لب فرو بندد و پرده بر دهانِ خویش کشد (و تو از فیضِ کلامش محروم شوی).