دیوان شمس - غزلیات

ای محبوبِ من، این تلاش و جست‌وجویِ روحانیِ ما را بپذیر. ما بنده و پیروِ عشق هستیم؛ پس ما را با تمام وجود (به نشانه تسلیم و بندگی) در آغوش بگیر و بپذیر.

بدون نیاز به جام و پیمانه‌هایِ مادی، شرابِ معرفت را در جانِ ما بریز تا جایی که حتی گل‌هایِ طبیعت نیز در برابرِ جمال و سیمایِ زیبایِ ما، به سجده بیفتند.

چشمانِ ما را امروز از شرابِ عشق، مست و بی‌خویشتن کن و فضایِ زندگیِ ما را به چنان کیفیتی برسان که بهشت در برابرِ آن ناچیز باشد.

ما تشنه‌یِ طلا و نقره نیستیم، از این رو دشمنی با دنیا برای ما معنایی ندارد. از وجودِ ما، نیکی و سعادت به دوستان و حتی دشمنانِ ما می‌رسد.

ما همچون شمع، قد برافراشتیم و در مسیرِ عشقِ تو آماده‌باش ایستادیم؛ این شرابِ معرفت بود که گلویِ ما را گشود تا حقایق را فریاد بزنیم.

ای منبعِ حیات و حقیقت، سیلِ عشقِ تو وجودِ ناچیزِ ما را با خود برد. حالا اگر این ظرفِ گلی (کالبد و جسمِ ما) شکسته شود، گوارایِ وجودت، هیچ اهمیتی ندارد.

اگر خُلق و خویِ ما را نمی‌شناسی، از این شرابِ عشق بپرس؛ چرا که این باده، شخصیت و نهادِ ما را کاملاً تغییر داده و به رنگِ خود درآورده است.

اگر دریایی از شراب (معرفت) هم به ما بدهی، هرگز سیراب نمی‌شویم، زیرا ظرفِ وجودِ ما برایِ دریافتِ پدیده‌هایِ مادی، وارونه نهاده شده است.

مهمانِ بزرگی (تجلیِ الهی) به سویِ ما آمده است، پس دیگِ بزرگ‌تری برایِ پذیرایی آماده کن؛ چرا که ظرفیتِ کوچکِ ما گنجایشِ این پذیراییِ عظیم را ندارد.

ببین که گروه‌گروه مستانِ عشق در حالِ رسیدن هستند؛ وقتی حتی افرادِ غافل و دورمانده (مخمور) هم بویِ این خوشی را استشمام کنند، قطعاً به سویِ ما خواهند آمد.

اگر عطارد (نمادِ خرد و دانشِ آسمانی) صدایِ این گفت‌وگویِ عاشقانه ما را بشنود، هنر و دفتر و کتاب‌هایِ خود را رها می‌کند و به سویِ این عشق می‌آید.

ما در راهِ عشق، همچون دف، تازیانه‌ها و سیلی‌هایِ روزگار را به جان می‌خریم؛ پس زخمه بزن و سازِ وجودِ ما را به نوا درآور.

دیگر بس کن و چیزی نگو، زیرا این سخنان برایِ اهلِ دنیا تلخ و ناگوار است؛ اگر ناگهان این گفت‌وگوها را بشنوند، تحملش را نخواهند داشت.