دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی و بخشنده‌ی جان‌ها! ظرف‌هایِ محدودِ تن و منیتِ ما را درهم بشکن تا دهانِ جانِ ما، همچون کاسه‌ای تهی و آماده، در برابرِ لطفِ تو گشوده شود و از شرابِ معرفت لبریز گردد.

ای کسی که عقل‌ها را به حیرت و سرگشتگی می‌اندازی! ضربه‌ای بر مرکزِ اندیشه‌ی ما وارد کن تا این عقلِ حساب‌گر که مدام در حالِ قضاوت و آزمون است، دچارِ سرگشتگیِ مقدس شود و از قیدِ تحلیل‌هایِ خود رهایی یابد.

حال که قالبِ تن را درهم شکستی، هیبت و اعتبارِ پوشالیِ عقلِ مصلحت‌اندیش را نیز از میان ببر؛ اجازه مده که این عقلِ فریب‌کار و دو‌رو، با منطقِ خشکِ خود اثری از حقیقت باقی بگذارد و راهِ سالک را سد کند.

اگر عقل با سحر و افسونِ خود، زبانِ حقیقت‌گویِ مردم را بست، تو با نیرویی الهی همچون عصای موسی، این بندها را بگشا و حقیقت را آشکار ساز.

عاشقِ ساکت و خاموش، بسیار زیباتر است، همان‌طور که دریا در حالِ جوشش و خروش دیدنی‌تر است؛ زیرا در خاموشی است که حقایق همچون آینه‌ای شفاف، بی‌نیاز از کلام، نمایان می‌شوند.