دیوان شمس - غزلیات

شور و سرمستی را در وجودم بیدار کن و با نگاهِ نافذت، مرا دگرگون ساز؛ چنان نگاهی به من بیفکن که چشمِ حسودان و بدخواهان را کور کند و اثرِ آن را از میان بردارد.

تجلّی و توجهِ تو بر من، عینِ زنده شدن و حیاتِ دوباره است. همان‌طور که عیسی مسیح با کلامِ الهیِ خود مرده را زنده می‌کرد، تو نیز با دستِ قدرت و عشق، بر این تنِ بی‌جان و افسرده‌ام دم مسیحایی بزن.

ای که چهره‌ات از ماه تابان‌تر است، روی زیبای خود را به سوی من بگردان تا من که بنده‌ی تو هستم، بتوانم سعادت و خوشبختیِ جاودان را در جمالت مشاهده کنم.

در عالمِ رویا و مکاشفه، شیرینیِ حضور و کلامِ تو را چشیدم و همان‌طور که وعده داده بودی، طعمِ آن بوسه‌ی نامزدشده را دریافت کردم.

آیا تو از جنسِ فرشتگان بودی؟ خدایا، چه مقام و جایگاهی یافتی که در چهره‌ات، آیه‌ی «لم یتولد» (او نزاده و زاده نشده است) نمودار است و تجلیِ شکوهِ الهی را نشان می‌دهی؟

از آن لحظه که دستِ تو را گرفتم، دیگر هیچ صورت و تصویری جز تو ندیدم؛ در آن حالِ بیخودی و از دست دادنِ عقل، چنان غرقِ در تو شدم که هوش از سرم پرید.

شرابِ عشق را همچون آتشِ سوزان و بدونِ هیچ‌گونه ترحمی بر من بریز تا چنان در تو گم شوم که دیگر خود و قضاوت‌های بشری‌ام درباره‌ی نیک و بد را بازنشناسم.

این بار جام را لبریز کن، به گونه‌ای که هیچ جای خالی باقی نماند؛ تا چشمِ دلم از این شرابِ عشق سیراب شود و دیگر حسادت و کینه‌های دنیوی را کنار بگذارد.

شرابی از عالمِ توحید و مرحله‌ی بلندِ «لا اله الا الله» بر من بنوشان تا جانم پرواز کند و آن‌قدر اوج بگیرد که جسد و تنِ دنیوی‌ام ویران شود.

آیینه‌ی عقلِ من از قالبِ نمدینِ تن رها شد و از میان رفت؛ حال هر چقدر می‌خواهی بر این نمدِ تن (که دیگر من نیستم) بکوب و ضربه بزن، چرا که دیگر دردی از آن حس نمی‌کنم.