دیوان شمس - غزلیات

در جمعِ راستینِ عاشقان، عاقل و مصلحت‌اندیش نباش؛ به‌ویژه در برابرِ معشوقی که چنین سیمایی دلربا و شیرین دارد، عقل را کنار بگذار.

آدم‌های عاقل و حسابگر باید از عاشقان دور باشند؛ همان‌طور که بوی ناخوشایندِ کوره و زباله‌دان، با رایحه خوشِ نسیمِ سحر (صبا) هیچ سنخیتی ندارد و باید از آن دور باشد.

اگر انسانی عاقل قصدِ ورود به این طریق را داشت، به او بگو که اینجا جای تو نیست؛ اما اگر عاشقی حقیقی آمد، با گرمی و شادی از او استقبال کن.

عقل تا زمانی که بخواهد حساب‌وکتاب کند و به فکرِ نتیجه‌گیری باشد، عشق از او پیشی گرفته و به بلندترین مرتبه عرفانی (هفت آسمان) رسیده است.

در حالی که عقل هنوز درگیرِ تدارکاتِ مادی برای سفرِ حج است (مانند یافتنِ شتر برای سواری)، عشقِ حقیقی، راهِ دشوار را پیموده و به مقصدِ مقدس (کوه صفا) رسیده است.

عشق بر من وارد شد و زبانم را بست؛ چرا که به من گفت: از بندِ کلمات و شعر و غرورِ شاعری رها شو و به حقیقتی بالاتر از این‌ها بیندیش.