دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که وجودت همچون آبِ حیات‌بخش برای روح است، ما را سیراب کن. ای که خود اقیانوسی از معانیِ عمیق و حقایقِ هستی هستی، ما را از معرفتت بهره‌مند ساز.

ما ظرف‌های خالیِ وجودمان را که سرشار از اشتیاق و طلب است، نزدِ تو آورده‌ایم؛ ای که همچون حضرت خضر، راهنمای رسیدن به جاودانگی هستی، ما را سیراب کن.

جان‌های ما همچون ماهیانی است که از دوریِ تو (که اقیانوسِ حیات هستی) بی‌تاب شده‌اند و برایِ نجاتِ خود از این خشکیِ هجران، به تو پناه آورده‌اند؛ پس ما را سیراب کن.

ما از راهِ پر از دردِ جدایی آمده‌ایم و به عنوانِ تنها هدیه‌ای که می‌توانیم تقدیمِ تو کنیم، عجز و ناتوانیِ خود را آورده‌ایم؛ پس ما را سیراب کن.

ما داستان‌های بسیاری از پادشاهان و بزرگانِ تاریخ شنیده‌ایم، اما تو از هر حکایت و داستانی فراتری؛ پس ما را سیراب کن.

عقلِ استدلالی در درکِ تو به شک و تردید افتاده است، چرا که جایگاهِ تو بالاتر از هرگونه پندار و حدسِ عقلانی است؛ پس ما را سیراب کن.

کسی که بهره‌ای از عقلِ مصلحت‌بین دارد، در برابرِ عشقِ تو چه می‌تواند بکند؟ عشقِ تو چنان عظیم است که عاقلان را به دیوانگی می‌کشاند؛ پس ما را سیراب کن.

شهرِ تبریز به واسطه‌یِ حضورِ تو به کعبه‌یِ عالم بدل شد؛ ای شمسِ حقیقت که رکنِ یمانیِ (ستونِ مقدس و بخشنده‌ی) کعبه‌یِ دل‌هایِ ما هستی، ما را سیراب کن.