دیوان شمس - غزلیات

من تو را از آتشِ شور و اشتیاقِ وجودی به هستی آوردم و اکنون بار دیگر تو را به درونِ همان آتشِ سوزانِ بازگشت به خویشتن بازمی‌گردانم.

تو مانندِ یک کلام و گفتار، از اعماقِ جانِ من جوشیده‌ای و متولد شده‌ای؛ همان‌گونه که سخن پس از ادا شدن در سکوتِ ذهن فرو می‌رود، من نیز تو را به سوی خود بازمی‌ستانم.

تو به من نزدیکی و با منی، اما به دلیلِ بی‌خبری، از حضورِ من ناآگاهی. من چشمانِ ظاهر‌بینِ تو را بستم؛ این پوشش و حجاب، همان جادویِ من است که حقیقت را از نگاهِ تو پنهان داشت.

من سختی و رنج را بر تو چشاندم تا از گزندِ هر چشمِ ناپاک و نگاهِ حسودِ دنیوی در امان بمانی؛ این رنج‌ها در واقع ابزاری برایِ حفظِ تو بودند.

اکنون تو نیز رسمِ جوانمردی پیشه کن و بذرِ رحمت و مهربانی بپاش؛ چرا که من نیز با تو در نهایتِ جوانمردی و بخشندگی رفتار کرده‌ام.