دیوان شمس - غزلیات

اگر آن شرابی که سحرگاهان نوشیدی، تو را به وجد نیاورد و اثرگذار نبود، از من شرابی بگیر که به راستی قیامت‌گونه است و انقلابی در جان تو برپا می‌کند.

نخستین جام چنان تماشای شگرفی از عالم معنا به من بخشید که حد ندارد. وقتی نوشیدنِ جام دوم چنین حالی به من می‌دهد که دیگر در خود نیستم، چه می‌توانم بگویم که در وصف جام سوم چه حالی به من دست خواهد داد؟

در آن حالِ مستی، دیگر غم و مصلحت‌اندیشی‌های دنیوی جایی ندارد و همه چیز از بین می‌رود. پس از آن، تنها خداوند است که می‌داند این سیرِ معنوی و تماشا به کجا منتهی خواهد شد.

تو مانند نقش و نگاری بر سنگ، اسیرِ ظواهر (رنگ و بو) شده‌ای و خود را محدود کرده‌ای؛ اما ذاتِ تو این است که مانند آبِ چشمه از دلِ سنگِ سختِ خارا بجوشی و رها شوی.

ای ساقیِ کریم، آن شرابِ عالی‌مرتبه را به من بده. هنگامی که از آن بنوشم و چنان حالی پیدا کنم، دیگر بدون هیچ ترس و ملاحظه‌ای، سخنِ تو (حقیقتِ الهی) را بر زبان خواهم آورد.

قدحی گران‌بها به من که غلامِ درگاهِ توام عنایت کن. نگاه کن که چگونه به خاطرِ خمارِ دوری از تو، چشم به آسمان (و عالم بالا) دوخته‌ام.

نگاهم به همان سمتی است که تو مرا بدان خو داده‌ای. روان و جاری باد آن جویبارِ جان، که از دریای حقیقت سرچشمه گرفته است و به سوی آن بازمی‌گردد.