دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که شکوه و بزرگی تو چنان است که هزاران ادعای پوچ و ظاهری را در نظرها بی‌ارزش می‌سازد؛ باغِ زیبایی و جمال تو حتی به خارهای بی‌مقدار نیز حیات و لطافت می‌بخشد.

ای کسی که پادشاهان و حاکمانِ عالم، روحِ خویش را بر آستانِ درگاه تو به سجده افکنده و در انتظارِ کسبِ اجازه برای دیدار و حضور در محضر تو هستند.

زمانی که عشق تو سازِ دل را می‌نوازد، خِرَد از پی بردن به حقیقت عاجز می‌ماند و حتی روحِ انسان نیز در این شور و شیدایی، راهِ خویش را گم می‌کند.

اگر باغ‌های جهان اندکی از آبِ رحمت و لطفِ تو را دریافت می‌کردند، هرگز کسی در گذر سال‌ها، گلزاری بی‌گل و بی‌طراوت نمی‌دید.

دلِ من در پرتوِ حضورِ معشوقم چنان محو و فانی می‌شود که دیگر نمی‌توانم تفاوت و مرزی میانِ جانِ خودم و وجودِ آن دلدار قائل شوم.

جانِ عاشق به واسطه‌ی هوای عشق او همواره در اوجِ سربلندی است، تا جایی که از شدت مستی و بی‌خودی، دیگر معنای سرافرازی یا سرشکستگی را درک نمی‌کند.

جانِ پارسایانِ کوی تو، همچون غاری برای اعتکاف و عبادت است که این زاهدانِ عاشق، آن را با نورِ وجودِ خود مبارک و روشن کرده‌اند.

اگر حتی تمامِ جهان از اندوهِ دوریِ تو همچون قیر، سیاه و تیره شود، جانِ عاشق چنان غرق در عزت و شکوه است که دیگر به این سیاهی و زشتیِ قیر اعتنایی نمی‌کند.

آن پیوند و وصلی که پیش‌تر همچون عصای موسی وسیله‌ی قدرت بود، اکنون به ماری بدل گشته (تداعی‌گر آزمونی دشوار)؛ ای معشوقِ موسی‌نشان، این مارِ فتنه را از من دور کن.

ای خداوندگارِ من (شمسِ دین)، آتشِ جدایی از تو چنان پرشور است که به جای سوختنِ محض، به نورِ ابدی غبطه می‌زند و باید هزاران بار این آتش را ستود.