دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی، با زلالیِ شرابِ عشق، حقیقتِ وجودیِ مرا عیان کن و مرا در دریایِ فنا غرق ساز تا هم این جهان و هم آن جهان، از ننگِ وجودِ محدود و ناچیزِ من آسوده شوند.

با عنایتِ خود، بادی از شرابِ مستی برانگیز تا جانِ ما سبک‌بال شود و به پرواز درآید؛ چرا که وجودِ سنگین و زمینیِ ما نیازمندِ کیمیایِ توست تا سبک‌باری و اوج‌گرفتن را بیاموزد.

بر مرکبِ (اسبِ) شرابِ عشق، جان را سوار کن و به راهِ پرخطرِ عرفان بفرست، تا مسافت‌های طولانی و طاقت‌فرسایِ این راه، برای ما همچون یک قدمِ کوتاه و آسان جلوه کند.

ای ساقی، با یک پیاله شراب، این جانِ رنج‌دیده‌ی مرا از بندِ خود رها کن؛ زیرا که از شدتِ دوری و بی‌قراری، دلِ من گداخته و همچون آونگی سرگردان و معلق، خون از چشمانش می‌چکد.

ای ساقی، در پیمودنِ طریقِ عشق شتاب کن؛ آیا نمی‌بینی که چگونه افکارِ ناقص و لنگِ ما، مدام در پیِ رسیدن به حقیقت می‌دوند و از سرعتِ تو عقب می‌مانند؟

در مسیرِ شادی‌بخشِ عشق، اندیشه‌هایِ زمینی همچون تخته‌سنگ‌هایی بزرگ، جان را فرسوده و مجروح می‌کنند؛ این موانعِ سخت و سنگین را از سرِ راهِ من بردار.

با نام و نوایِ عشقِ شمس‌الدین تبریزی ساز بزن؛ ای مطربِ جان که از تبریز برخاسته‌ای، آهنگِ وجودِ ما را در دستگاه و مقامِ عشاق بنواز.