دیوان شمس - غزلیات

آیا عقل می‌تواند تو را درک کند، یا عشق و یا جانِ پاک؟ آیا فقط لوحِ محفوظ و فرشتگانِ آسمانی قادر به شناختِ تو هستند؟

آیا جبرئیل، مسیح و یا موسی در خواب‌های خود تو را می‌بینند؟ آیا آسمان‌ها، سدرةالمنتهی و یا منتهای عالم، جایگاهِ شایسته‌ای برای وجودِ تو هستند؟

کوهِ طور که جایگاهِ تجلیِ خدا بر موسی بود، در آرزوی دیدارِ تو بارها از خونِ خود رنگین شد، چرا که امید داشت صدای وجودِ شمسِ تبریزی در آن بپیچد.

جمالِ تو چنان در احاطه و محافظتِ الهی است که گویی حجاب‌های متعدّد بر آن کشیده شده؛ و جانِ پیامبر (احمد) از شدتِ اشتیاقِ به تو، فریادِ «واشوقا» سر می‌دهد.

اگر حتی ذره‌ای از زیباییِ تو بدون حجاب و پرده بر ما نمایان شود، غیرت و رشکِ الهی، شعله‌ای برپا می‌کند که تمامِ این جهان و جهانِ دیگر را به آتش می‌کشد.

جمالِ تو از پسِ هزاران حجاب و پرده، نورافشانی می‌کند و این درخشش چنان در جان‌ها اثر می‌گذارد که فریادِ «مرحبا ای پادشاه، مرحبا» برمی‌خیزد.

زیباییِ تو چنان است که حتی سروِ سرافراز و بلندقامت در برابرِ عظمتِ تبریز (مقامِ شمس) سر فرود می‌آورد و حتی ستاره‌ی کم‌نورِ سها، غاشیه (زینِ اسب) او را برای خدمت به دوش می‌کشد.