دیوان شمس - غزلیات

همه دوستانِ من چون سنگ، بی‌روح و سردند، اما تو همچون مرجانی گران‌بها و زنده هستی. چرا جهانِ هستی برای دیگران تنها جسمی بی‌جان است، اما برای من به خاطر وجود تو، جانی در کالبد دارد؟

هنگامی که تو حضور داری، تک‌تک ذرات وجودم از شادی به رقص و پای‌کوبی می‌پردازند. چرا وقتی تو می‌روی، همه این ذرات در اندوه و ناله غرق می‌شوند؟

تنها با یاد و خیالِ تو، تمام اجزای وجودم لبخند بر لب می‌آورند. چرا در برابر دشمنِ تو، تمام موهای تنم همچون دندان‌های تیزِ درنده‌ای، آماده ستیز می‌شود؟

پیش از آنکه خط و خالِ زیبایی تو را ببینم، عقلِ من بی‌سواد و ناآگاه بود. چرا وقتی آن نشانه‌های زیبایی تو را می‌بیند، ناگهان به خواننده‌ی رموزِ هستی و دانا بدل می‌شود؟

تنم به جانم می‌گوید که از عشقِ او بپرهیز و دوری کن، اما جانم در پاسخ می‌گوید: چرا باید از چشمه آبِ حیات فرار کنم؟

چهره‌ی تو فرستاده و پیام‌آورِ نیکی و زیباییِ خداوند است. چرا جانِ من نباید با وجودِ چنین دلیل و نشانه‌ی روشنی، به تو ایمان بیاورد؟

کجاست دلیلی که از رویِ درخشانِ تو روشن‌تر باشد؟ چرا کفر و ناپاکی‌های عالم با دیدنِ این یوسفِ کنعانِ زمان، به ایمان و پاکی بدل نمی‌شود؟

در هر زمینی تخمی بکاری، سرانجام چیزی از آن می‌روید. چرا از دانه‌ی احسان و محبتی که پادشاهِ جان (معشوق) می‌کارد، هیچ نتیجه و رویشی حاصل نمی‌شود؟

هر کجا ویرانه‌ای باشد، امیدِ یافتنِ گنج در آن می‌رود. چرا تو گنجِ حقیقتِ الهی را در دلِ شکسته‌ی خود جستجو نمی‌کنی؟

من در این جهان بازاری ندیدم که بدونِ ترازو باشد. همه چیز در این عالم موزون و سنجیده است، پس چرا نباید برای کلِ جهان میزانی (عدالت‌گستر) وجود داشته باشد؟

گیرم که بندگانِ هوس (خر‌بندگان) تنها بارهای آلوده و مادی حمل می‌کنند، اما چرا شما که سوارانِ میدانِ عشق هستید، از این میدان بازمانده‌اید؟

ای دل، هر ترانه و سخنی آغاز و پایانی دارد. این ترانه‌ی عشق را پایان ده، اما چرا این شورِ عاشقی تمام‌شدنی نیست؟