دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که آرامشِ جان‌های مایی، آرزو می‌کنم که رنج و بیماری از جسمِ تو دور باشد. ای که تو نورِ چشم و بیناییِ ما هستی، امیدوارم که چشم‌زخم و نگاه بد از تو به دور بماند.

ای که چهره‌ات چون ماه درخشان است، تندرستیِ تو برابر با سلامتِ کلِ جهان است. پس از خداوند می‌خواهم که جسمِ تو همیشه در اوجِ سلامت باشد.

ای کسی که وجودت لطافت و صفا دارد و گویی خودِ جان است، آرزو می‌کنم همیشه در عافیت و سلامت باشی. امیدوارم که سایه لطف و حمایتِ تو هرگز از بالای سرِ ما کم نشود.

ای که چهره‌ات گلستانی از زیبایی است، آرزو دارم تا ابد شاداب و سرسبز بمانی؛ چرا که این چهره، چراگاهِ دل و دشتِ سرسبزِ آرامشِ ماست.

آرزو می‌کنم که اگر دردی وجود دارد، آن درد به جانِ من بنشیند نه بر جسمِ تو. و این رنج برای من عزیز است، چرا که همچون خرد، جانِ مرا می‌آراید و به کمال می‌رساند.