دیوان شمس - غزلیات

ما در راهِ عشقِ تو از جان و هستیِ خود گذشتیم و برای رسیدن به تو، طعنه‌ها و زخم‌زبان‌هایِ تلخِ بدگویان را به جان خریدیم.

ما سرزنش‌هایی که همچون آتش سوزنده بودند را شنیدیم و تیرهایِ زهرآگین و کاری که از کمانِ کینه‌توزان رها شده بود، بر جانمان نشست.

اگر دلِ خونین و رنجورِ خود را از سینه بیرون آوریم و به پیشگاهِ تو تقدیم کنیم، امید داریم که تو بر این نشانه‌هایِ خونین و آثارِ رنج، چشمِ لطف و مرحمت بپوشانی.

ای معشوق، اگر دشمنان درباره من سخنانِ بدی به تو گفتند، از دشمن چه انتظاری جز این می‌توان داشت؟ دشمن جز بدگویی و کینه‌توزی کار دیگری نمی‌کند.

ای کسی که مانندِ خورشید در میانِ همه زیبارویان می‌درخشی، جلوه و لطفِ تو چنان است که سنگ‌هایِ بی‌ارزشِ معدن در برابرِ درخششِ تو، به لعلِ گرانبها بدل شده و می‌خندند.

زندگیِ بدونِ حضورِ تو، سراسر زیان و خسارت است، اما در سایه‌یِ حضورِ تو، هر آنچه زیان می‌نمود، به سود و خیر تبدیل می‌شود.

برای کسی که در وجودِ تو شک و تردید دارد، همین بدگمانی همچون زهرِ کشنده است، چرا که او حتی در میانِ شیرینیِ کلام و وجودِ تو، به دنبالِ شک و بدگمانی می‌گردد.