دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که به جایگاهِ بلندِ دل راه یافتی، دیگر سفر را متوقف کن و همین‌جا اقامت گزین؛ و آنگاه که چهره‌ی درخشانِ یار (همچون ماه) را مشاهده کردی، باز هم درنگ کن و همین‌جا بمان.

تو که عمر خود را از روی ناآگاهی، پیوسته رنجِ کشیدنِ بارهای سنگینِ دلبستگی‌های دنیوی را در نواحیِ مختلف به دوش کشیدی، اکنون که به مقصد رسیدی، بار بر زمین بگذار و همین‌جا بمان.

عمری گذشت و تو از زیباییِ آن محبوبِ ماه‌چهره، سخن‌ها به گوشت رسیده بود؛ اکنون که به اصلِ آن زیبایی رسیدی، دیگر از پیِ شنیده‌ها مرو و همین‌جا اقامت کن.

آن جمالِ بی‌پایان را بنگر که با دیدنِ آن، به مرتبه‌ای می‌رسی که گویی همه‌چیز را دیده و در عین حال، دیده‌ها در برابرِ آن ناچیز و نادیده است؛ پس در این مقامِ حیرت، همین‌جا درنگ کن.

آن وجودی که در سینه‌ی توست، همچون پستانی سرشار از شیرِ حیات‌بخش و معرفت است؛ اکنون که از آن شهدِ شیرینِ معرفت نوشیدی و چشیدی، دیگر به جای دیگر نرو و همین‌جا بمان.