دیوان شمس - غزلیات

ای فرمانروای زیبایی، دیدگانم را با دیدار خود روشن و خندان کن و به این وجودِ ناچیز و بی‌مقدارِ من که چون مشتی نیستی است، هستی و اعتباری ببخش.

لشکر اندوه همچون تاریکی شب بر دلم هجوم آورده است؛ پس ای معشوق، به کسی که پرچم شادی را برافراشته و خواهانِ خوش‌بختی است، قدرتِ پیروزی بر این غم را عطا کن.

با جلوه‌گریِ زیبایی خود، شادی را چنان شکوفا کن که غرق در نشاط شود و چنان بر اندوه سخت بگیر که خودِ اندوه، در چنگالِ رنج و غمِ خویش گرفتار شود و نابود گردد.

وجودِ خود را چنان بر بخشندگی و کرم بتابان که این صفتِ انسانی به وجد آید، چرا که زیباییِ بی‌مانندِ توست که به بخشش و سخاوت، جان و حیاتِ دوباره می‌بخشد.

کار و بارِ مرا از جنسِ نقره‌ی بی‌ارزش به طلای ناب تبدیل کن و رخسارِ زردرنگِ مرا که از غصه رنگ باخته، به سرخیِ لعل و شادابی درآور.

ای دل، حال که تو طالبِ مرتبتِ والای عشق هستی، پس از دغدغه‌های حقیرِ دنیوی که همان کم و زیاد شدنِ امور مادی است، دست بشوی و به آن‌ها نیندیش.

سرِ تسلیم و بندگی را در برابرِ شمس تبریزی به خاک بسای و بدان که حقیقتِ ایمان، در گروِ همین سجده و فروتنی در برابرِ این معشوقِ قدسی است.