دیوان شمس - غزلیات

دست از اندیشیدنِ وسواس‌گونه و تحلیل‌هایِ ذهنی بردار، زیرا این‌گونه تفکرات، همچون نفت، سوزاننده هستند و ریشه‌ی هرگونه طراوت و شادابی درونی را می‌سوزانند.

از سرِ مستیِ معنوی و حیرتِ عاشقانه، خود را به نادانی و بی‌خبری بزن تا آنجا که تمامِ جهانِ هستی برایت شیرین و دل‌انگیز جلوه کند.

شجاعتِ حقیقی همان جنونِ عاشقانه است؛ پس فکر نکن و در میدانِ عمل پا بگذار. همچون شیرانِ بیشه‌ی عشق، از غوغا و هیاهوهایِ پوچِ دنیا بگذر.

تفکرِ عقلانی مانند دامی است که راه را بر ایثار و گذشت می‌بندد؛ پس چرا باید برای به دست آوردنِ روزیِ دنیوی، به حیله و نیرنگ متوسل شد؟

هنگامی که راهِ طمع و حرص را بر خود ببندی، از تمامیِ حیله‌ها و فریب‌هایِ دنیوی رهایی می‌یابی؛ و اگر هوایِ نفس و حرص بخواهد ناله و شکایت کند، ما خود را به ناشنوایی می‌زنیم و به آن اعتنا نمی‌کنیم.