دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب من، تو را سوگند که ما را بدین حالِ پریشان و تنها رها مکن. ای کسی که همچون سرو خرامان و زیبا هستی، آن قامت بلند و رعنای خود را بر ما آشکار کن.

این زمین و این دنیای خاکی را با حضور خود شاداب و روشن کن. برای این آسمانِ کبود (گنبد خضرا)، خورشیدی نو و تازه‌تر (نور معنوی) را به نمایش بگذار.

جان‌های مشتاق را هدایت کن و درِ گنجینه‌های درونشان را بگشا و به آن‌ها غنا ببخش. آنچنان در عالم تأثیر بگذار که حتی دریای آرام نیز به تلاطم و جوشش بیفتد.

حتی خورشید در برابر شکوه و بزرگیِ تو، به سایه‌سارت پناه می‌آورد؛ آری، در برابر سایه همایِ سعادت (عنقا) که نشانه قدرت و بزرگی توست، چه چاره‌ای جز تسلیم می‌توان داشت؟

ای جانِ من، مغزی که اندیشه‌های ناپاک و بد به خود راه دهد، همان نقص و کاستی برایش کافی است. افکارِ پوسیده و بیهوده، تنها روح و اندیشه را تباه می‌سازد.

تو هم مظهر رحمتِ الهی هستی و هم مرهم و درمانی برای دردهای ما. ای طبیبِ دل‌ها، آن درد و تلاطمِ درونی (صفرا) را با دانش و مهارتِ خود درمان کن.

تو هم‌نشینِ گلزارِ حقیقتی و ساقیِ جان‌های پاک؛ تو رازگویِ اسرارِ نهانی برای کسانی هستی که از خودِ کاذب رها شده‌اند و تعلقاتِ دنیوی ندارند.

پروردگارا، چه قدرت و چه سرمایه‌ای داری که با لطفِ بهاریِ خود، حتی سنگ‌های سخت و خارا را به جنبش و تکاپو وامی‌داری؟

تو نوری افروخته‌ای و شوری در عالم برانگیخته‌ای که صدها طوفانِ حوادث هم نمی‌تواند آن شور و اشتیاق و غوغایِ برخاسته را خاموش کند.