دیوان شمس - غزلیات

همچون گل، تمامِ وجودم غرق در خنده و سرور است؛ نه اینکه فقط با زبان و دهان بخندم، زیرا من در این مرتبه، خودِ خودخواهانه را کنار گذاشته و با پادشاهِ عالم به یگانگی رسیده‌ام.

ای که نورِ حقیقت را آوردی و دلِ مرا با سحر و افسونِ عشق ربودی، جانم را به کانونِ دل برسان و دلِ مرا در همان حالِ مستی و بیخودی تنها بگذار.

به سببِ خشم و حسادت، پیوندِ میان جان و دل را قطع مکن و آنان را از هم بیگانه مساز؛ این‌گونه نباشد که یکی را رها کنی و دیگری را به تنهایی بخوانی.

ای سلطانِ جان، با بزرگواری پیامی بفرست و همگان را به سوی خود دعوت کن؛ تا کی باید شاهدِ این باشیم که تو با برخی هستی و برخی دیگر را در تنهاییِ فراق رها می‌کنی؟

اگر امشب هم مانندِ دیشب نیایی و لب از سخن فرو بندی، ما چنان غوغایی به پا خواهیم کرد که دیگر تنها و خاموش نمانیم.