دیوان شمس - غزلیات

ای یاری که چهره‌ات چون ماه زیباست و ای نوازنده‌ای که گفتارت چون شکر شیرین است؛ آوای تو به جان ما نیرو می‌بخشد، پس تا طلوع صبح لحظه‌ای از پای ننشین و دست از نواختن برندار.

حضور تو برای ما سراسر سود و منفعت است و تو بر حالِ خوشِ ما افزوده‌ای؛ تو همیشه همین‌گونه بوده‌ای، پس تا رسیدنِ صبح دست از این حالِ خوش برندار.

خبرِ آمدنِ تو در صد شهر پیچیده است که ای مردمِ آشفته‌حال، آن‌کس که در خوابِ غفلت بود، اکنون بیدار شده است، پس تا صبح به این بیداری ادامه دهید.

آن یارِ فتنه‌گر و دلفریب بیدار شده است؛ کسی که اگر نگاهِ سرزنش‌آمیزش را بر کسی بیفکند، می‌تواند مانند ضربه‌ای کوه را بشکافد و نفوذ کند، پس تا صبح از پای ننشین.

در چنین خانه‌ای که جماعتی این‌چنین حضور دارند و در میانِ این جمع که تو همچون شمعی در آن می‌درخشی، من از تو آرزویی دارم؛ پس تا صبح از پای ننشین.

بزرگِ ما آمد، آن ماهِ درخشان وارد شد، آن شیرینی و لطافتِ جان‌بخش به نزد ما رسید؛ پس تا صبح از پای ننشین.

ای کسی که بانگ و نغمه‌ات از نسیم صبحگاهان نیز دل‌انگیزتر است، تو ما را از خود بی‌خود می‌کنی و عقل از سرمان می‌بری، پس تا صبح از پای ننشین.

مجلس با حضور تو مبارک شد و شادی به واسطه نفسِ گرمِ تو زنده گشت، همانند شمعی که محیط را روشن می‌کند؛ پس تا صبح از پای ننشین.

این آسمان و زمین همچون خیمه‌ای بزرگ است؛ آیا کسی تا به حال خیمه‌ای به این عظمت دیده است؟ ای کسی که ستونِ نگهدارنده این خیمه هستی، تا صبح از پای ننشین.

این قوم و مردم به واسطه تو سرشار از حیات‌اند، هم از تو می‌ترسند و هم به تو علاقه دارند و به خاطرِ تو زیر و رو شده‌اند، پس تا صبح از پای ننشین.

در دریایِ وجود، تو همچون ناخدا هستی که آن فیلِ (نفسِ سرکش) را هدایت می‌کنی تا به منزلگاهِ مقصود (آباقان) برساند؛ پس تا صبح از پای ننشین.

ای نوازنده‌ای که نفسی خوش داری، تو جوانمردی کمیاب و شگفت‌انگیزی؛ چون با همه مردم (پیر و جوان) همراه و همدل هستی، تا صبح از پای ننشین.

دف از دستِ نوازنده به صدا در می‌آید و نی از نفسِ مستِ او نغمه می‌سازد؛ با شنیدنِ صدای نی، همگان در برابرِ حقیقت فروتن و پست می‌شوند، پس تا صبح از پای ننشین.

ما همچون جان، خاموش و بی‌صداییم، اما مگر جانِ جان می‌تواند بخوابد؟ تو خود زبانِ گویایِ ما باش و سخن بگو، پس تا صبح از پای ننشین.