دیوان شمس - غزلیات

ای پیر و مرشدِ روحانی، آن پیمانه‌ی کهن و اصیلِ معرفت را برایم پر کن؛ همان شرابِ عشقی که دل را می‌رباید و انسان را در مسیرِ دین و حقیقتِ ناب، راهبری می‌کند.

آن باده‌ای را طلب کن که از درونِ دل می‌جوشد و با روح انسان پیوند می‌خورد؛ جوشش و هیجانِ این عشق، چشمی را که به حقیقتِ الهی می‌نگرد، سرمست و بی‌قرار می‌کند.

آن باده‌ی انگوری (مادی) تنها برای کسانی است که به ظواهر شریعت (منسوب به امت عیسی در عرفان) اکتفا کرده‌اند، اما این باده‌ی منصوری (عشقِ شورانگیز) برای پیروان حقیقتِ محمدی است.

خم‌های فراوانی از شراب مادی و خم‌های بسیاری از شراب روحانی وجود دارد؛ تا زمانی که قالب‌های تکراری و وابستگی‌های مادی را نشکنی، هرگز طعم حقیقتِ این شرابِ الهی را نخواهی چشید.

آن باده‌ی مادی، غمِ دل را جز برای لحظه‌ای کوتاه برطرف نمی‌کند و هرگز نمی‌تواند ریشه‌ی غم و کینه را در وجود انسان نابود سازد.

یک قطره از این شرابِ معنوی، وجودِ تو را همچون زر، ناب و گران‌بها می‌کند؛ من جانم را فدای این پیمانه‌ی زرینِ حقیقت می‌کنم.

این حالتِ متعالیِ عرفانی معمولاً در سحرگاهان رخ می‌دهد؛ برای کسی که بسترِ آسایش و خوابِ غفلت را رها کرده و به شب‌زنده‌داری روی آورده است.

مراقب باش که همنشینِ ناشایست تو را با وسوسه‌هایش فریب ندهد و باعث نشود که تو از سرِ سستی و ضعف، عهد و پیمانی که با شاهانِ حقیقت بسته‌ای، بشکنی.

اگر در راه حقیقت زخمی شدی، باز هم به دنبال زخم‌های دیگر (در راه عشق) باش؛ میدانِ نبردِ حقیقت جایِ نازک‌طبعی نیست، پهلوانِ راه حق باید زخمِ عشق را به جان بخرد.