دیوان شمس - غزلیات

ای بزرگ و ای سرور، آیا این حال و هوای دگرگون‌شده و پرشوری که همچون روز قیامت، تمام عادات را دگرگون کرده است نمی‌بینی؟ آیا آن قامت زیبا و دلفریبِ مقابلت را نمی‌بینی؟

فضای خانه و تمام اجزای آن از در و دیوار، در پی این عشق به شوری و جنون افتاده‌اند؛ من نیز بر بالای دیوار ایستاده‌ام تا نشانه‌ای از این آشفتگی باشم و دیگران را متوجه این حقیقت کنم.

این معشوق همانند ماهی است که هرگز در گردش آسمانی‌اش کم‌نور و لاغر نمی‌شود و خورشیدِ چهره‌اش، تاریکی‌های جهل و بی‌خبری را دریده و از میان برده است.

ای سرورِ گرامی، ای که ظاهری آراسته و رسمی داری، به انصاف بگو که دیوانه واقعی کیست، تو یا من؟ بیا و قدحی از این مستی عشق با من بنوش و این ترس از سرزنش و ملامت دیگران را کنار بگذار.

پیش از تو، عاشقان بسیاری در پی کسب توانایی‌های خارق‌العاده و کرامت بودند، اما وقتی چهره ساقی (معشوق حقیقی) را دیدند، دریافتند که آن کرامت‌ها در برابر جمال او ارزشی ندارند و آن‌ها را رها کردند.