دیوان شمس - غزلیات

ای صاحب‌نظر، آیا این رستاخیز بزرگِ معنوی را نمی‌بینی؟ این زیباییِ بی‌نظیرِ یوسف‌وار و این قامتِ موزون و دلربا را تماشا نمی‌کنی؟

ای پیشوای مذهبی، آیا این گوهرِ حقیقیِ مرشد بودن را نمی‌بینی؟ این درخششِ نوینِ حقیقت و این شکوه و جلالِ معنوی را مشاهده نمی‌کنی؟

ای حاکم، آیا این ملکوتِ جان و سرزمینِ بیکرانِ روح را نمی‌بینی؟ این باغِ بهشتیِ دولتِ عشق و این مسندِ سعادتِ ابدی را تماشا نمی‌کنی؟

این دیوانه‌یِ خوش‌سیرت و آزاد، آیا تو هستی یا من؟ بیا با من جامِ عشق را بنوش و ملامت و سرزنشِ مردم را به کلی کنار بگذار.

ای ماهی که در گردشِ خویش هرگز دچار نقصان نمی‌شوی، انوارِ جلال و بزرگی تو، تاریکی‌های جهل و گمراهی را از هم دریده است.

اکنون که به آبِ زلالِ حقیقت دست یافته‌ای، دیگر به تیمم (بدلِ ناقص) نیازی نیست. و هنگامی که عیدِ وصالِ معشوق فرا رسیده، دیگر زمانِ زهد و ریاضتِ دشوار به پایان آمده است.

اگر ناز کنی، هنوز در مرحله‌ی خامی و نپختگی هستی؛ اما اگر نازکش و صبور باشی، به مقامِ تسلیم و پختگی می‌رسی. در تحملِ بارهای سنگینِ عشق است که به آن زیبایی و ظرافتِ والا دست خواهی یافت.

خاموش باش که سکوت، از نوشیدنِ شهد و عسل شیرین‌تر است. اکنون که به اصلِ مقصود رسیدی، همه‌یِ کلمات و عبارات را بسوزان و از اشاره و نشانه دست بکش.

ای شمسِ تبریزی، تو مشرقی هستی که خورشیدِ جان‌های عاشقان از تو طلوع می‌کند. این خورشیدِ حقیقت، گرمی و حیاتِ خویش را از تابشِ انوارِ تو می‌گیرد.