دیوان شمس - غزلیات

اگر طالب و جوینده حقیقت نیستی، با ما همراه شو تا جوینده شوی؛ و اگر سخنور و گویا در راه حق نیستی، با ما باش تا زبانت به گفتنِ حقیقت باز شود.

اگر در ثروت و مکنتی همچون قارون غرقی، در وادی عشق ما مفلس و بی‌نیاز از دنیا می‌شوی و اگر در جهان صاحب قدرت و فرمانروایی هستی، نزد ما به مقام بندگیِ حق می‌رسی.

یک شمع روشن در این انجمنِ روحانی، صدها شمع دیگر را می‌افروزد؛ فرقی نمی‌کند که تو از نظر معنوی مرده‌دل باشی یا زنده، در کنار ما به حیاتِ جاودان دست خواهی یافت.

او (پیرِ راه) بندهای پایت را باز می‌کند و راهِ روشن را به تو نشان می‌دهد، تا تو نیز همچون گلی که شکوفه می‌زند، غرق در شادی و خنده با ما همراه شوی.

برای لحظه‌ای هم که شده، جامه‌ی درویشی و ژنده به تن کن تا هم‌نشینِ زنده‌دلان شوی؛ در این صورت است که لباسِ اطلس و فاخرِ دنیوی را از تن بیرون می‌کنی و جامه ساده‌زیستی را با ما بر تن می‌کنی.

همان‌گونه که دانه وقتی در خاک افکنده می‌شود، رشد می‌کند و به درخت تبدیل می‌شود؛ تو نیز وقتی این رازِ نهفته در افکنده شدن (تواضع و فنا) را دریابی، با ما یگانه می‌شوی.

شمس‌الحق تبریزی به غنچه‌ی دلِ تو می‌گوید که وقتی چشمت به حقیقت باز شود، تو نیز در کنارِ ما به مقامِ بینایی و شهودِ حق می‌رسی.