دیوان شمس - غزلیات

حواله و فرمان الهی برای آزادی از بندها فرارسید، پس چراغی برای جشن و شادمانی روشن کن. حضرت خضر نیز از راه رسید تا آب حیات ابدی را برای آنانی که تشنه‌ی حقیقت‌اند، به ارمغان آورد.

عمر و حیات حقیقی آغاز شد؛ بنگر که چگونه شیطان و نفس اماره خوار و ذلیل شده‌اند. صبح آگاهی نیز دمیده است، پس از خوابِ غفلت و نادانی که مانند مرگ یا کماست، برخیز.

فصل بهار و رویش معنوی فرا رسید؛ بنگر که چگونه اسیرانِ تن و نفس، آزاد شده‌اند. به این گلستانِِ معنا بیا و جلوه‌ی نجات و رهایی را با چشمان خود مشاهده کن.

هنگامی که خورشید در برج حمل (اول بهار) قرار گرفت، پرتوهایش در عمل و طبیعت ظاهر شد؛ این تجلی باعث شد که لعل‌های گران‌بها و یاقوت‌هایی که زکاتِ زمین هستند، نمایان شوند.

همان پادشاهِِ هستی‌بخش، که از دل خاکِِ مرده، گیاه و حیات می‌رویاند، دوباره جان می‌بخشد و به زیبایی‌هایِِ نباتی و زمینی، روحی تازه می‌دمد.

درختان را بنگر که چگونه همگی روزه‌دار و همگی ایستاده به عبادت‌اند؛ گویی نماز و مناجات آن‌ها نزد خداوند پذیرفته شده و به کمال رسیده است.

به دلیل تابشِِ شدیدِِ نورِِ ذاتِِ حق، توانایی دیدنِِ اصلِِ وجودش را نداری؛ پس به جای آن، به تجلیِِ صفاتِِ زیبایش در جهان بنگر که همچون آیینه عمل می‌کنند.

گلستان از ستمِِ سرمایِِ زمستان، حالِِ ناخوش و خمارآلودی داشت؛ خداوند از غیب، شربتِِ گوارایِِ حیات‌بخش و معنوی را برایِِ آن فرستاد.

ای در بندِِ جسم و تن، مژده بده که رستاخیزِِ روحانی فرا رسیده است؛ آری، رستاخیز برایِِ کسانی که در زیرِِ خاکِِ غفلت مدفون شده بودند، آغاز گشته است.

گلِِ شقایق را ببین که سپاس‌گزار است و کلمه‌ای از سرِِ انکار و گلایه بر زبان نمی‌آورد؛ تو نیز نو شو و نغمه‌هایِِ کهنه و تکراریِِ گذشته را رها کن.

شکوفه و میوه برای هر درخت، به مثابه‌یِِ فرمانِِ قبولی و پاداش است؛ این‌ها نشان می‌دهند که ریشه‌یِِ درخت نپوسیده و با عالمِِ بالا پیوندی دارد.

زبانِِ صادق و چهره‌یِِ نورانی، گواهیِِ ایمانِِ مومنان است؛ جانِِ من به وصالِِ حقیقت رسیده و بی ثباتی و تردیدهایِِ گذشته را کنار گذاشته است.