دیوان شمس - غزلیات

ای مولای من، چه امروز باشد چه فردا، تو همیشه از آنِ ما هستی. روشناییِ شب و روز من از وجود توست؛ چقدر تو بلندمرتبه، رعنا و زیبایی.

تو از هرگونه صورت و شکلِ مادی پاک و منزهی، اما از پرتو نورِ خویش، هر لحظه در هر چهره‌ای چه زیبا و چه بلندقامت، خود را نمایان می‌سازی.

زمانی که با ابروانِ خود چنین حالتی ایجاد کردی و صورت‌های گوناگونِ جهان را نقش زدی، مرا از بندِ عقل و تعلقات دینی رهانیدی و شیفته‌ی آن زیبایی و آن حورِ آسمانی کردی.

از من می‌پرسی این چه عشقی است که نه بالا دارد و نه پایین (محدود به مکان نیست)؟ این چه صیدکردنی است که بدونِ تله و شکارچی صورت می‌گیرد و در میانِ امواجِ این دریایِ هستی رخ می‌دهد؟

ای معشوقِ تمامیِ مقدسان، وقتی خودت حقیقت را می‌دانی، چرا از من می‌پرسی؟ چرا که پایه و اساسِ عرش و تمامِ کرسی‌های قدرت، از وجودِ تو ظاهر و آشکار شده است.

در جانِ من آتشی افکندی که بسترِ وجودم شد؛ تا این آتش به گلستانی خوشبو تبدیل شود و تمامِ این کثرت‌ها در وجودِ یگانه‌ی تو یکی شود.

آن جامِ عشقِ ابدی را برایم بفرست و جامِ باقی را بگردان؛ چرا که من در این حال، تفاوتِ میانِ شراب و آمیزشِ جان با معشوق را نمی‌دانم.

ای مخدوم و پیرِ من، شمس‌الدین، این راز را برایم بگشا و تعیین تکلیف کن. این نکته‌ی روشن و دشوار را با آن آیینِ پسندیده‌ات در تبریز، تبیین کن.