دیوان شمس - غزلیات

آیا تا به حال هیچ عاشقی را دیده‌ای که از شور و شیدایی عشق خسته و سیر شده باشد؟ همان‌طور که هیچ ماهی‌ای پیدا نمی‌شود که از دریا که زیستگاه و هویت اوست، دل‌زده شود.

آیا دیده‌ای که نقشی از نقاشِ خود فرار کند؟ یا عاشقی همچون وامق (عاشق افسانه‌ای) از عذرا (معشوقه خود) روی گردان شود؟ این پیوند میان عاشق و معشوق، جبری و ناگزیر است.

عاشقِ بدونِ وصال، همچون اسمی است که محتوایی ندارد؛ اما معشوق که حقیقتِ اصلی است، از تمامِ اسم‌ها و توصیفاتِ ما بی‌نیاز و فراتر است.

ای معشوق، تو دریایی و من همچون ماهی در تو غوطه‌ورم؛ تو را آن‌گونه که می‌خواهی و می‌پسندی می‌ستایم. بر من رحمت آر و پادشاهی کن، چرا که در غیابِ تو، من در تنهاییِ محض رها شده‌ام.

ای پادشاهِ قهار و مسلط، چرا رحمتت از ما دریغ شده است؟ زمانی که تو در قلبِ ما حاضر نیستی، آتشِ اشتیاق و رنجِ دوری چنین شعله‌ور می‌گردد.

اگر آتشِ سوزانِ فراق تو را ببیند، آرام می‌گیرد؛ چرا که حضورِ تو چنان اثربخش است که از میانِ آن آتشِ سوزان، گلی بسیار زیبا و رعنا می‌روید.

زندگی در این جهان بدونِ حضورِ تو سراسر عذاب است؛ یک لحظه بی‌تو بودن را برای ما مقدر مکن. قسم به جانِ خودت که زندگی بدون تو، شکنجه و بلاست.

خیالِ تو همچون پادشاهی در دلم خرامان شد؛ درست مانند زمانی که حضرت سلیمان وارد مسجدالاقصی می‌شد و آن مکان را تقدس می‌بخشید.

با ورودِ خیالِ تو، هزاران مشعل در دلم روشن شد و وجودم به منورترین مسجد تبدیل گشت؛ گویی که حوض کوثر و بهشت با حوریان در دلِ من متجلی شدند.

خداوند را سپاس و ستایش؛ در این چرخِ گردون (دل یا هستی)، ماهانی بسیار وجود دارند و این خرگه (جهان) پر از فرشتگان و زیبایی‌هاست، اما فقط افرادِ نادان و نابینا از دیدنِ آن محروم‌اند.

خوشا به حالِ آن مرغِ جان که در وادیِ عشق جایگاهی یافته است؛ مگر در کوه قاف، جایی جز آشیانه عنقا (پرنده افسانه‌ای) وجود دارد؟

درود بر آن عنقایِ الهی، یعنی شمس تبریزی که شهریارِ جان‌هاست؛ او همان خورشیدِ حقیقت است که به هیچ جهتی (شرق یا غرب) محدود نمی‌شود و در هیچ مکانِ خاصی مقید نیست.