دیوان شمس - غزلیات

بهارِ حقیقی و روحانی فرا رسید و برایِ عاشقانِ مست و از خود بیخود شده، نویدِ سلام آورد؛ این بهار از سویِ آن محبوبِ زیبارویِ همیشگی، پیامی شورانگیز برایِ دل‌هایِ مشتاق به ارمغان آورده است.

زبانِ گلِ سوسن به واسطه‌یِ کرامت‌هایِ ساقی، از احوالِ درونیِ عاشقان سخن گفت و سروِ بلندقامت که این رازها را شنید، در برابرِ شکوهِ این پیام برخاست و به رقص و پایکوبی درآمد.

ابتدا باغ در مجلسِ بزم، گل‌ها را نثارِ مستان کرد و سپس چون دید که لاله کوهی جامِ شراب در دست دارد، نقل و شیرینی پیشکشِ مستان کرد.

شگفتا که گریه ابر بهاری و دمِ سردِ زمستان چگونه ترفندی به کار بستند که مستان را از خلوتگاهِ خود بیرون کشیدند و در دامِ زیبایی‌هایِ طبیعت اسیر کردند؟

کسانی که از شرابِ «سقاهم ربهم» نوشیدند، تمامیِ نام و ننگ‌های دنیوی را فراموش کردند؛ چرا که وقتی نامه‌یِ ساقیِ الهی رسید، دیگر به هیچ نام و عنوانی اهمیت ندادند.

درونِ مجمرِ دل‌هایِ عاشقان، همچون سپند و عود آتش می‌سوزد؛ چرا که سرمایِ دوری از محبوب، بیماریِ فراق را بر جانِ آنان عارض کرده است.

به گلستانِ همیشگی و جاودانِ معرفت درآ و بر بامِ بلندیِ جان صعود کن، زیرا ساقی از خانه‌یِ پنهانِ غیبی، پیامی برایِ مستان آورده است.

وقتی گل‌ها همچون زیبارویان لباس‌های رنگین پوشیدند، به باغ وارد شو و نظاره کن که ساقی هر آنچه لازمه‌یِ بزمِ مستان است، تمام و کمال فراهم کرده است.

بهار برایِ جان‌ها زندگی بخشید و برایِ ما دیدارِ یار را به همراه آورد؛ بنگر که این بهار از میانِ تمامِ ثروت‌ها و دولت‌هایِ عالم، کدام گوهری را نصیبِ مستان کرده است.

ناگهان ساقیِ دولت و اقبال، از سویِ شمس تبریزی، شرابِ مدام و همیشگی را در جامِ ویژه‌یِ سلطانی به مستان پیشکش کرد.