دیوان شمس - غزلیات

ای که وجودت همچون پرتوِ درخشانِ چهره‌ی موسی است، صفورا (همسر موسی) را با این نور خیره‌کننده، مبهوت و بی‌طاقت مکن. تو چنان عشقِ پرشوری در نورِ خود نهاده‌ای که حتی چشمانِ بینا را نیز در برابرِ عظمتش مغلوب و حیران می‌سازی.

من آن برقِ آسمانی هستم که رامِ تو شده‌ام و برای شکار شدن در دامِ تو آماده‌ام. گاهی بر بامِ بلندِ تو (قربِ الهی) جا دارم و گاهی در بیابانِ سرگشتگیِ عشق، سرگردانم.

دامِ ساده و ناتوان، چه می‌داند که فریبِ یک مرغِ (پرنده‌ی) سرگردان چیست؟ یوسفِ زیبا‌رویِ مصری نیز، از عمقِ درد و اندوهِ سوزانِ زلیخا بی‌خبر است. (اشاره به اینکه محبوب، از دردِ عاشق بی‌خبر است یا توانِ درکِ آن را ندارد).

ای محبوب، هرکس را که می‌خواهی به دامِ عشق بکش و گریبانش را بگیر و با لذت به سوی خود بیاور. که من در این میان نقشِ دام را دارم و تو نقشِ صیاد؛ چه هنرِ پنهان و شگفت‌انگیزی داری ای دوست.

همچون شهرِ قومِ لوط که ویران شد، من نیز ویرانم؛ و همچون چشمانِ لوط که در آن واقعه حیران ماند، من نیز در حیرتم. دلم می‌خواهد از این حال و هوا بپرسم و دلیلش را بدانم، اما جرئت و توانِ آن را ندارم.

اگر عطارِ نیشابوری عاشق بود و سنایی شاهِ سخن و برتر بود، من هیچ‌کدام از آن‌ها نیستم؛ زیرا در این مسیرِ عشق، سر و پایِ (هویت و ثبات) خود را گم کرده‌ام.

من آهی هستم که از سوزِ آن، دشت و خرگاهِ (چادر و زندگیِ) من می‌سوزد. من سراپا گوشم، چرا که خود را وقفِ پادشاهی کرده‌ام که سخنانش شیرین‌تر از شکر است.

سکوت کن و خاموش باش، زیرا در عالمِ خاموشی، جان‌ها همچون جذبِ آهن‌ربا، به سوی حق کشیده می‌شوند. تنها جانی که برای عروج آماده و مهیا باشد، می‌تواند این کشش‌هایِ آسمانی را تاب بیاورد.