دیوان شمس - غزلیات

آن ماهِ تمام و کامل را بنگر که چگونه آرامش و خوابِ ما را برهم زد. او از والاترین جایگاهِ هستی (چرخ هفتم) به درونِ ویرانه‌ی وجودِ ما تابید تا آن را آباد کند.

از آن زمان که با دیدارِ تو شبِ تاریکِ ما به روز روشن بدل شد، دیگر خواب را از چشمان ما بگیر. به تشنگانِ راهِ عشق، آبِ زمینی مده؛ چرا که برای ما، همان جوششِ اشک و خونِ دلِ عاشقانه کافی است.

تمامِ مسیرِ عشق، آغشته به خونِ کسانی است که جان بر سرِ این راه نهاده‌اند. عطرِ خوشِ این عشق، از جگرهای کباب‌شده‌ی ما (که در آتشِ فراق سوخته) در همه‌جا پراکنده است.

کسی که از شکرِ محدود سخن می‌گفت، ناگهان در برابرِ عظمتِ بیکرانِ حقیقت، زبان به ستایشِ بی‌پایان گشود. اگر تو به ذوق و دانشِ اندکِ خود مغرور شده‌ای، گوش فرا ده تا پاسخی درخور به تو بدهیم.

چرا چهره در هم کشیده‌ای و اخم کرده‌ای؟ مگر شرابی که نوشیدی صاف و خالص نبود؟ برای امتحان کردنِ کیفیتِ حقیقیِ مستی، یک جام از شرابِ عشقِ ما بنوش.

ای خدا، نمی‌دانم حالِ عاشقان در روزِ وصال چگونه خواهد بود، آنگاه که با جلوه‌گریِ آن محبوبِ نقاب‌دار، تمامِ جهان در هم می‌ریزد و دگرگون می‌شود.

خورشیدِ دین، شمسِ تبریزی، چهره‌ی خود را بر عاشقان نمایان کرد. هزاران درود و آفرین بر این ماه و خورشیدِ تابانِ زندگیِ ما باد.