دیوان شمس - غزلیات

ای بتِ من، همه کاره و صاحب‌اختیارِ ما تویی و شکوه و منزلتِ ما تنها به واسطه توست. ما همچون شکار، گرفتارِ کمندِ عشقِ تو هستیم و تو همان شیرِ قدرتمندی هستی که ما را اسیر کرده‌ای.

ای دلبرِ بی‌کینه و مهربانِ ما که نورِ بخشنده به سینه‌های ما هستی، بدان که در هر دو عالمِ دنیا و آخرت، تمامِ کارها به دستِ توست.

هر ذره از جهان به سجده در برابر تو افتاده است و بر درِگاهِ تو به دنبالِ یاری است. چه جایگاهِ بلند و یاری‌گریِ عجیبی داری که همه به تو محتاج‌اند.

در هر لحظه، تشنه‌تر از پیش هستم و به بیماریِ «جوع‌البقر» (گرسنگیِ سیری‌ناپذیر) دچارم. وقتی گفتی که اگر دریا را هم بنوشی، باز هم تشنه‌ای؛ گفتم: من که در برابر عشق تو کر و کور شده‌ام و فقط به تو می‌اندیشم.

هر کسی که پیوندِ خود را با تو حفظ کند و از تو جدا نشود، به حقیقت مرگ را تجربه نخواهد کرد؛ چرا که مرگ در برابرِ تو، تنها عبور و پلی است که اهمیتی ندارد.

من هیچ کار و کاسبی دنیوی ندارم و در این جهان بیکارم؛ زیرا جز تو کارگزار و صاحب‌کارِ دیگری نمی‌شناسم که به او دل ببندم.

دیگر برای من شب و سحر تفاوتی ندارد و از گذر زمان بی‌خبرم. کسی چه می‌داند که اخبارِ عالم چیست و اصلا این روزشماری برای چیست؟

دیدنِ روی تو، روزِ روشنِ من است و دور بودن از تو، شبِ سیاه و تاریکِ من؛ حتی اگر در شبِ واقعی باشم، عشقِ تو آن را برایم همچون روز روشن می‌کند.

تو همچون باغی سرشار از نعمت و گلستانِ تماشایی برای من هستی. هرگز بهاری زیباتر و دل‌انگیزتر از تو در جهان وجود نداشته و نخواهد داشت.

تو هستیِ مرا به خاک تبدیل می‌کنی و دوباره همان خاک را پاک می‌سازی و از نو، صورتی زیبا و ماهرو می‌آفرینی.

فیلسوفِ عقل‌گرا در برابرِ عشقِ تو کور می‌شود و از نورِ حقیقت بی‌بهره می‌ماند؛ زیرا در دلِ او که زمینی شوره است، بذرِ ایمان و معرفت رشد نمی‌کند.

فیلسوف فقط هستیِ ظاهریِ مرا می‌بیند و عارف، مستیِ درونیِ مرا؛ بدان که هم زیباییِ عالم و هم زشتیِ آن، همگی نقاشی و اثرِ دستِ توست.