دیوان شمس - غزلیات

بیت اول: ای دوست و محبوب و محرمِ اسرارِ من! بیت دوم: ای کسی که زیباییِ رخسارت چون یوسفِ کنعان است و با آمدنت، بازارِ وجودِ من پررونق و باارزش شده است.

بیت اول: ببین که آن عاشقِ سالِ گذشته، دوباره با آغازِ سالِ نو به سراغِ ما آمد. بیت دوم: ما در برابرِ فقرِ وجودیِ خود، تو را به عنوانِ تنها گنجِ باارزش و ثروتِ حقیقی‌مان داریم.

بیت اول: ما در راهِ کمال کاهلیم و تویی که برای ما حکمِ زیارتِ کعبه و جهادِ در راهِ حق را داری. بیت دوم: ما در غفلتِ خود خفته‌ایم و تو آن بختِ بیدار و آگاهی هستی که ما را به هوشیاری می‌رسانی.

بیت اول: ما دل‌شکسته و مجروحیم و تو تنها دارویِ شفابخشِ دردِ ما هستی. بیت دوم: ما در اثرِ دوری از تو ویران شده‌ایم و تو تنها کسی هستی که با بزرگواریِ خویش، وجودِ ما را دوباره بنا می‌کنی.

بیت اول: شبِ گذشته به «عشق» گفتم ای پادشاهِ هوشمند و چابک! بیت دوم: از من رو برنگردان و انکار نکن که تو بودی که آبرویِ مرا بردی و مرا در میانِ مردم رسوا کردی.

بیت اول: عشق در پاسخ به من گفت: نه، این کارِ خودِ توست. بیت دوم: همان‌طور که کوه هر چه را به سویِ آن بگویی، به تو بازمی‌گرداند، این رفتارِ توست که به سویِ خودت بازگشته است.

بیت اول: به او گفتم: اگر ما کوه باشیم و سخنِ ما پژواک باشد، کوه خود اختیاری ندارد. بیت دوم: پس ای خدایی که تمامِ اختیار در دستِ توست، چرا مرا مسئولِ این اعمال می‌دانی؟