دیوان شمس - غزلیات

ای عاشقان، زمان وصل و دیدار با معشوق ازلی فرا رسیده است. ندایی از عالم بالا می‌آید که ای نیک‌رویانی که شایسته‌ی درگاه حق هستید، بشتابید و دعوت الهی را بپذیرید.

ای سرمستان و خوش‌حالان، نشاط و شادی با وقار و آرامش به سوی ما می‌آید؛ گویی ما بنده‌ی عشقیم و عشق نیز دلبسته‌ی ماست و در یک پیوند متقابل و ناگسستنی قرار داریم.

شراب آتشین عشق رسیده است، پس ای غم که همچون دیوی زشت‌خو هستی، در گوشه‌ای پنهان شو. ای جانی که از مرگ می‌ترسی، برو تا با فنا شدن در حق، به بقا برسی و ای ساقیِ ابدی، تو وارد شو.

هفت آسمان و تمام هستی مستِ شکوهِ تو هستند و ما در دستان تو همچون مهره‌هایی کوچک و بی‌اختیار هستیم. تمام وجود ما از هستی تو سرچشمه می‌گیرد، پس صدها هزار درود و آفرین بر تو باد.

ای نوازنده‌ای که نفست شیرین و حیات‌بخش است، لحظه به لحظه زنگ کاروان را به صدا درآور. ای شادیِ بزرگ، سوار بر اسبِ تندرو شو و به جان ما بزن تا به وجد آییم، ای نسیمِ الهی.

ای صدای نی که چه داستان خوشی داری؛ در طنین صدای تو مزه‌ی شیرین شکر حس می‌شود. هر صبح و شام از صدای تو بوی وفاداری و رسیدن به مقصود را استشمام می‌کنم.

دوباره آن نواها و مقام‌های آسمانی را آغاز کن و سازت را کوک کن. ای خورشیدِ زیبا، بر تمام زیبایی‌های عالم ناز کن و فخر بفروش که تو سرآمدِ همه‌ای.

سکوت کن و پرده‌دری نکن؛ از جامِ خاموشان و رازدانان بنوش. مانند خداوند ستار باش (عیب‌پوش باش) و بردباری و بزرگواری را از او بیاموز.