دیوان شمس - غزلیات

در سپیده‌دمان، آن پادشاهِ عالمِ جان را بر راهِ کمال و حقیقت دیدم، در حالی که فضل‌فروشان و عالمانِ ظاهرگرا، غرق در خوابِ غفلت بودند و هیچ آگاهی از این حقیقتِ والا نداشتند.

با آن عشقی که در سر داشتم، ساغری برداشتم و آن را پیشِ محبوب بردم و با ادب و اشتیاق گفتم ای پادشاه، بفرمایید و این می را بنوشید.

او پرسید این چیست که آورده‌ای؟ گفتم این خونِ جگرِ عاشقان است که در آتشِ عشق و ارادتِ خالصانه، جوشیده و به عصاره‌ای ناب و پاک همچون جان تبدیل شده است.

محبوب فرمود: چون تو خود این می را نوشیده‌ای و در دیگِ رنج‌های عاشقانه پخته شده‌ای، من نیز با جان و دل آن را می‌نوشم، ای که خود باغِ اسرارِ خدایی.

آن دلبرِ مست و سرمست، قدح را از دست من گرفت و آن را همچون جان نوشید، زیرا آن می برای جان‌افزایی و حیاتِ دوباره‌ی روح، ضروری بود.

من از مرتبه‌ی جان گذشتم و به درجاتِ والاتری از سرور و گشایش رسیدم؛ به گونه‌ای که گویی آسمان به من اشاره می‌کرد که از چشمِ بد و آسیب‌های دنیا در امان باشید.