دیوان شمس - غزلیات

این جشن و پایکوبی‌های معنوی ما در جهان مبارک باشد؛ چرا که خداوند خود، بساط این عروسی و وصال را در والاترین جایگاه وجودی ما گسترده است.

سیاره‌ی زهره با ماه قرین شده و طوطی (نماد جانِ ناطق و گویا) با شکر (نماد حقیقت) همراه گشته است؛ هر شب در پیشگاه پادشاه خوش‌سیمای ما، بزمی تازه و عروسی‌ای نو برپا می‌شود.

در دولت و پادشاهیِ مولای ما، قلب‌ها از بند رسته و گشایش یافته‌اند، جان‌ها با حق پیوند خورده و ازدواج کرده‌اند و تمام غم‌ها از ساحتِ وجود دور شده‌اند.

با نام خدا آغاز کن؛ امشب تو به سوی عروسیِ حقیقت گام برمی‌داری. ای زیبارویِ جان‌بخشِ ما، تو در حالِ پیوند خوردن با زیباترینِ خوبان هستی.

ای که هم خود جویای مایی و هم خود آن جویی که ما در آن شناوریم؛ چه زیبا در کوی ما راه می‌روی و چه دلربا به سوی ما می‌خرامی و در جویبارِ جان ما می‌جهی.

ای یوسفِ زیبارویِ ما، تو مطابقِ میلِ ما گام برمی‌داری، گره از پای بسته‌ی ما می‌گشایی و دل و جانِ ما را با خود می‌بری.

از تو (ای معشوق) رواست که ناز و جفا کنی و از ما خطاست که از تو طلبِ وفاداریِ معمولی کنیم؛ پس قدرتِ مطلقِ خود را بر جانِ ما که آماده‌ی جان‌سپاری است، اعمال کن.

جانِ جانِ ما را به سویِ محضرِ خودت بکشان و این استخوان‌هایِ مادی و جسمانی را نیز به عنوان هدیه‌ای ناچیز برایِ سیمرغِ حقیقتِ ما بپذیر.

ای عارفان، رقص‌کنان به چرخش درآیید و ای منصفان (که حقیقت را دریافته‌اید)، در دولتِ آن پادشاهِ جهان که جان‌افزای ماست، سماع کنید.

دهل به گردن افکنده‌ایم و با گل و نسرین خود را آراسته‌ایم، چرا که امشب، دف و دهل (سازهایِ شادی) بهترین سرمایه و کالایِ ما برایِ این بزم هستند.

خاموش باش که امشب زهره (سیاره‌ی خوش‌اقبال) ساقیِ ما شده و در پیمانه، میِ سرخِ حقیقت می‌ریزد و ما آن را می‌نوشیم.

به خدا سوگند که صوفیانِ راستین، در این لحظه از سرِ شوق، کمرِ همت برایِ وصال بسته‌اند و در عالمِ غیب، پیشِ پروردگارِ دانایِ به اسرار، تشنه‌ی دیدار هستند.

گروهی از عارفان مانندِ دریا کف‌زنان و مانندِ امواج در حالِ سجده‌اند و گروهی دیگر، همچون نیزه، آماده‌یِ پیکار با نفس و خون‌خوارِ تعلقاتِ دنیوی هستند.

خاموش باش که امشب خودِ شاه، آشپزِ این بزم است و این حلوایِ نایابی که در حالِ پختنِ آن است، همان شیرینیِ وصالِ ماست.