دیوان شمس - غزلیات

ای فصل باران، بر یارانِ ما ببار؛ همان‌طور که ما در فراق و دوری از عزیزانمان، مانند سوگوارانِ اندوهگین، اشک می‌ریزیم.

ای چشمِ ابر، این اشک‌ها را همچون مشکِ گرانبها فرو بریز، زیرا تو به چهره‌های ماه و درخشانِ دلدارانِ ما حسادت می‌کنی و می‌خواهی در زیبایی و لطافت با آنان رقابت کنی.

بنگر که چگونه این ابر می‌گرید و آن باغ (زمین) از خنده و شکوفایی باز می‌شود؛ چرا که از میان لابه، التماس و گریه‌های این پدر (ابر)، بیمارانِ ما (گل‌ها و گیاهانِ تشنه) شفا یافتند و جان گرفتند.

همان‌طور که خداوند به خاطر لب‌های تشنه‌ی ما، ابرِ باران‌زا (رطل گران) را فرستاد، قطعاً برای کسانی که از بندِ تعلقات رها شده‌اند (سبکساران)، شرابِ معرفت و نشاط معنوی را نیز فراهم می‌کند.

آسمان بر دشت‌های بایر و بی‌نوا، گوهر (قطرات باران) افشاند؛ از این بی‌نوایی و فقرِ ظاهری، عاشقانِ ما (طراران) چنان شوریده‌اند که جانشان از عشق به لرزه درآمده است.

این ابر برای من همچون حضرت یعقوب است و آن گل در میان چمن، مانند حضرت یوسف است که از گریه‌های این یعقوب (ابر)، چهره‌اش شکوفا و خندان شده است.

یک قطره از این باران، به گوهر تبدیل می‌شود و قطره‌ی دیگرش گلِ عبهر (نرگس) می‌سازد و از این برکت، دستانِ نیازمندانِ ما نیز از مال و نعمت الهی پر خواهد شد.

باغ و گلستان در گذشته (دی) شکوفه دادند و باز شدند، زیرا خمارانِ ما (عاشقانِ تشنه‌ی معرفت) از همان ابتدای صبح، از جامِ این بارانِ جان‌بخش نوشیدند.

مانند صدف، لب از سخن ببند و در میانِ صفِ عاشقان، ادعای مستی و بی‌خودی مکن؛ خاموش باش تا هشیاران و عارفانِ ما از عالم غیب بازگردند و حقیقت را دریابند.