دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که تابشِ تو از ورای پرده‌های غیبت، گرمابخشِ تابستانِ روحِ ماست؛ ای معشوق، ما را همچون گرمای تابستان در آغوش بگیر و به سوی گلستانِ حقیقتِ خویش ببر.

ای که دیدارِ تو، سرمه و شفای چشمِ جانِ ماست، کجا رفتی؟ بازگرد تا آبِ رحمتِ تو، آتشِ غم و رنجِ وجودِ ما را خاموش سازد.

با حضورِ توست که زمین‌های شوره و بی‌آب، سبز و خرم می‌شوند و گورهای تاریک به باغ‌های بهشت بدل می‌گردند؛ تویی که غوره را به انگورِ شیرین و خمیر را به نانِ پخته و کمال‌یافته مبدل می‌کنی.

ای خورشیدِ جان و دل که خورشیدِ آسمان در برابرِ درخششِ تو خجالت‌زده است، بنگر که چگونه این کالبدِ مادی (آب و گل)، جانِ ما را در بندِ خویش اسیر کرده است.

به خاطرِ عشقِ رویِ تو، بارها خارها به گلزار بدل شده‌اند و این دگرگونی‌های پی‌درپی، صدها هزار اقرار و ایمانِ عمیق در جانِ ما پدید آورده است.

ای مظهرِ عشقِ ابدی، تو در قالبِ جسم و صورت نمایان شدی تا راهنمای ما باشی و جانِ ما را از این زندانِ تن به سویِ یگانگی و خداوند هدایت کنی.

در میانِ دودِ غم و تاریکیِ اندوه، شادی را بگشا و از دلِ این شبِ سیاه، روزی شگفت و روشن نمایان کن؛ ای صبحی که نورِ حقیقت را بر ما می‌افشانی.

تو سنگ‌های بی‌ارزش را به جواهر تبدیل می‌کنی، ترس را به شجاعت بدل می‌سازی و انسانِ بی‌بهره و فقیر را به پادشاهی می‌رسانی؛ درود بر تو ای سلطانِ ما.

چه کسی چشمی لایقِ دیدارِ تو دارد تا بتواند در گِردِ وجودِ تو بگردد؟ و چه کسی گوشِ هوشی دارد که بتواند دلیل و برهانِ تو را بشنود؟

هنگامی که دل از احسانِ تو لبریز شود، در شکرِ آن شاخسارِ شیرین و پربرکت، چنان شادی و لذتی در جان می‌افتد که گویی از ریشه‌ی دندان‌های ما فریادِ شکرگزاری برمی‌آید.

بانگِ بازگشت از سویِ جان به گوش می‌رسد تا هر جزء به سویِ کلِ خویش بازگردد؛ همان‌طور که گل‌ها از زندانِ خارستان آزاد می‌شوند و به گلزار بازمی‌گردند.