دیوان شمس - غزلیات

آیا دیروز به تو نگفتم که ای کسی که در زیبایی بی‌همتایی، قد و قامتِ آسمان از شدتِ حسادت به تو، مانندِ ماهِ نو خمیده و دوتا شده است؟

امروز صد برابرِ گذشته بزرگ شده‌ای؛ قبلاً نگهبانِ درِ حقیقت بودی اما حالا خودت به پادشاه تبدیل شده‌ای؛ تو هم زیباییِ یوسفِ کنعان را داری و هم نور و معنویتِ پیامبر اسلام را.

امشب تو را می‌ستایم و وصف می‌کنم، اما فردا از دایره گفتار و سخن فراتر خواهی رفت؛ چرا که فردا، تمامِ زمین و آسمان در برابرِ عظمت و حقیقتِ تو نیست و نابود می‌شوند.

امشب قدرِ حضورِ تو را می‌دانم و غلامِ تو هستم، اما فردا، تمامِ هستی حیران و بی‌هوش می‌شود و حتی عرشِ الهی نیز در برابرِ جلالِ تو، گریبان می‌درد.

ناگهان بادی بسیار تند و سهمگین (نمادِ قهر یا تجلیِ حق) می‌وزد که نه سقفی باقی می‌گذارد و نه دری؛ در چنین شرایطی که حتی فیلِ تنومند هم نمی‌تواند قدمی استوار بردارد، پشه چطور می‌تواند پرواز کند؟

باز هم از میانِ همان بادِ سهمگین، زیبایی و شکوهِ تو درخشان می‌شود؛ آن‌گاه هر ذره‌ای در پرتوِ این خورشیدِ تابناکِ صبح‌گاهی، به خنده و شادی می‌افتد.

همه ذراتِ هستی از آن خورشیدِ زیبا، تعلیم می‌گیرند و صدها ویژگیِ دل‌ربا به دست می‌آورند که از ابتدا در وجودشان نبود.