دیوان شمس - غزلیات

هرچقدر می‌خواهی به تهدید و ستیز ادامه بده و فضا را ملتهب کن؛ اما بدان که دودِ برخاسته از تنورِ پست و تاریک، هرگز به آسمانِ بلند و پاک نمی‌رسد (تلاشِ تو برایِ آسیب‌رساندن به حق یا تقدیر، بی‌ثمر است).

و اگر فرضا این دود به آسمان هم برسد، آسمان تیره و آلوده نمی‌شود؛ چرا که آسمان به دلیلِ لطافت و درخششِ ذاتی‌اش، چنان نورانی است که تیرگیِ دود در آن اثر ندارد.

ای دوست، خودت را بی‌جهت خسته نکن و سرت را به سنگ نکوب؛ با نقاشی‌ها و نقش‌های بی‌جانِ دیوارِ گرمابه، واردِ جنگ و درگیری نشو (به دنبالِ مناقشه با اموری که وجودِ حقیقی ندارند و تنها خیالی‌اند، نباش).

اگر به سمتِ ماه آب دهان پرتاب کنی، آن آب به صورتِ خودت برمی‌گردد؛ و اگر دامنِ ماه را بکشی، تنها لباسِ خودت تنگ و کوتاه می‌شود (هر آسیبی که به بزرگان یا حقیقتِ هستی بخواهی وارد کنی، در نهایت به خودت بازمی‌گردد).

پیش از تو نیز افرادِ ناپخته و بی‌تجربه در این دیگِ جوشانِ دنیا بسیار تقلا کردند و بی‌تابی نمودند، اما در نهایت دریافتند که هیچ درمانی جز تسلیم و رضایت وجود ندارد.

یک جوجه‌تیغی دهانش را بست و گلوله‌وار جمع شد؛ آن مارِ فریبکار و دغل، به سمتِ او حمله کرد.

آن مارِ نادان از سرِ حماقت، مدام خود را به تیغ‌های جوجه‌تیغی می‌زد و در اثرِ این برخوردها، بدنش سوراخ‌سوراخ شد.

آن مارِ زشت‌کردار، نه صبر داشت و نه چاره‌ای اندیشید، پس به خاطرِ عجله و شتاب‌زدگی‌اش، خود را هلاک کرد؛ اگر تنها لحظه‌ای صبر می‌کرد، از دستِ آن جوجه‌تیغی نجات می‌یافت.

تو نیز خود را به تیغ‌هایِ هر بلا و سختی نزن که موجبِ نابودی‌ات می‌شود؛ آرام بگیر و این ذکر را با خود تکرار کن که وقتی قضایِ الهی فرود آید، جهان بر آدمی تنگ می‌شود و چاره‌ای جز تسلیم نیست.

خداوندِ جهانیان فرمود که من با صبرکنندگان همنشینم؛ ای که طالبِ هم‌نشینی با صابران هستی، از خدا بخواه که صبر و شکیباییِ فراوان بر ما نازل کند.

من این بحث را به پایان رساندم و واردِ وادیِ دیگری شدم؛ مابقیِ کلام را تو بگو ای استاد؛ برایِ صابرانِ راه، از جانبِ ما همواره سلامی تازه و درودهایی نو برسان.