دیوان شمس - غزلیات

امروز یار را دیدم که سرچشمه‌ی زیبایی و شکوه است. او همانند روانِ پاکِ پیامبر اسلام در واقعه‌ی معراج، به سوی آسمان‌ها در حال عروج بود.

خورشید در برابر روی او احساس شرم می‌کند و آسمان از شدت غم و دوری همچون دلِ عاشق، پر از شکاف و تلاطم است. از تابش وجود او، حتی عناصر پست و خاکی نیز درخشان‌تر از آتش می‌شوند.

از او پرسیدم که راه رسیدن به عالم بالا چیست؟ پاسخ داد که نردبان این صعود، همان سر و خودبینی توست؛ پس آن را زیر پایت بگذار و بر نفس خویش پیروز شو.

زمانی که غرور و نفس خود را زیر پا له کنی، بر اختران و بلندترین جایگاه‌ها مسلط خواهی شد. وقتی هوای نفسانی را در هم شکستی، بر هوا قدم بگذار و به سوی ما بیا.

در مسیر این عروج، ردپای بسیاری از پیشرفت‌های معنوی‌ات بر آسمان و فضای ملکوت باقی می‌ماند. تو نیز هر صبح همچون دعایی که به سوی حق برمی‌خیزد، به سوی آسمان پرواز خواهی کرد.