دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب زیباروی ما که حضورش برایمان نویدبخش گشایش است، تو که اکنون در جایگاه بلندی هستی، از آن بالا به سوی ما بیا و از درِ قلبمان وارد شو.

ای دریای ژرف و پر از جواهر من، سوگند به خدا که جان من از تعلقات دنیا سبک‌بال شد. این جانِ سرگردان و بی‌قرار من، در چرخه‌ی مدام و پر از اضطراب این روزگار، گرفتار مانده است.

ای ساربانِ عشق، با این قافله‌ی جان، از این مرحله و منزلگاهِ دنیا عبور مکن. خواهش می‌کنم شتر را بخوابان و توقف کن؛ این درخواست نه برای دلخوشی من، بلکه برای رضای خداست.

نه، اصلاً نایست و برو! ای عاشقِ مجنون، حرکت کن و با غوطه‌ور شدن در رنجِ عشق (که مانند خون است) پیش برو. از چراییِ کارها نپرس، بلکه به سوی آن حقیقتی برو که از «چگونگی» فراتر است؛ زیرا جایگاهِ حقیقیِ جان، هیچ‌کجا نیست و محدود به مکان نمی‌شود.

اگر جسم تو در خاک دفن شود و از بین برود، جان تو به سوی آسمان‌ها پرواز می‌کند. حتی اگر لباسِ جسم و هستیِ ظاهری‌ات پاره و نابود شود، روح تو هرگز دچار فنا و نیستی نمی‌شود.

دل را از بندِ هوی و هوس رها کن و خودت را نشان بده، چرا که تو آینه‌ی جمالِ حقیقتی. چون تو کانونِ عشق و فتنه هستی، طبیعی است که بلاها و آزمون‌های عاشقانه نیز به سراغت بیایند.

به من می‌گویی چرا این‌چنین جسورانه و با سرعت به پیش می‌روی؟ ببین که در مسیرِ عشق، غرق در خونِ دل هستی؛ آخر بگو به کجا می‌خواهی برسی؟

به او گفتم از آتشِ سوزانِ دل و بر رویِ فرش‌هایی که از جنسِ همین دردهاست، در سودای رسیدن به تو می‌غلتم، تا سرانجام به آن دریایِ عظیمِ «هر چه بخواهد انجام می‌دهد» برسم.

هر لحظه الهامی یا ندایی غیبی می‌رسد که گریبانِ جانِ مرا می‌گیرد و به سوی خود می‌کشد. خیالی از حقیقت در دل می‌دود که معنایش بازگشت به اصل و منشأ وجودی است.

دل از این دنیایِ فریبنده که سراسر رنگ و لعاب است، گریزان شده و به هر سو می‌دود. فریاد می‌زند که اصل و حقیقتِ هستی کجاست؟ و در این راهِ وفاداری، جامه از تن می‌درد.