دیوان شمس - غزلیات

از جانبِ عالمِ بالا ندایی خطاب به روح رسید که آماده باش و بازگرد. روح با اشتیاق پاسخ داد: ای نداگرِ عزیز، خوش آمدی، مقدمت گرامی باد.

ای ندا، با جان و دل فرمانِ تو را می‌پذیرم و صدها جان فدای تو می‌کنم. دوباره بانگ برآور تا من از این بندِ تن رها شوم و به سوی جایگاهِ والا (هل اتی) پرواز کنم.

ای مهمانِ کمیاب و گرانقدر، تو آرامش را از وجودِ ما ربودی. پرسیدم: آخر کجا باید به سوی تو بیایم؟ ندا آمد: به مکانی فراتر از دنیای مادی و فراتر از خودِ وجودت.

من بندهای سنگینِ این زندانِ دنیا را از پای این زندانیان باز می‌کنم و نردبانی به سوی آسمان برپا می‌سازم تا جان بتواند به جایگاهِ حقیقی و بلندِ خود برسد.

تو که وجودت عینِ کمال و افزاینده‌ی جان است، در اصل متعلق به شهرِ ما (عالمِ معنا) هستی. چرا به این غربت و دنیای فانی دل بسته‌ای؟ آیا این کار رسمِ وفا و وفاداری است؟

سرگردانی و دوری از اصل برای تو به عادت بدل شده و خانه‌ی اصلی‌ات را فراموش کرده‌ای؛ چرا که دنیای فریبکار، با افسون و سحرِ خود تو را مسحور کرده است.

این قافله‌ی سالکان به سوی آن منزلگاهِ نهایی در حرکت است؛ چرا تو سر برنمی‌گردانی تا حقیقت را ببینی و چرا دلت برای پیوستن به این مسیر نمی‌تپد؟

بانگِ جرس و صدای شتربانانِ مسیرِ حق را نمی‌شنوی و در گیر و دارِ دنیای مادی غرق شده‌ای؛ در حالی که بسیاری از رفیقان و همراهانِ واقعی، پیش‌تر به آن مقصد رسیده‌اند.

خلقِ بسیاری در غفلت نشسته‌اند، در حالی که مست و خوش‌گذران و بی‌خبرند. اما از سویِ حق، فریادی مداوم در گوشِ ما می‌پیچد که: ای گدا، از این دنیا دست بردار و به سوی پادشاهِ حقیقی بیا.