دیوان شمس - غزلیات

ای یوسفِ زیبایی‌ها، دیگر زمان آن رسیده که به سراغِ این یعقوبِ دل‌شکسته و نابینا که از فراقت می‌گرید، بیایی؛ ای عیسایی که از دیدگان پنهانی و در آسمانِ چهارم یا جایگاهِ رفیعِ روحانی سکونت داری، فرود آی.

در این دورانِ دوری، روزگارم سیاه و تیره شده و دلم از شدتِ غم مانند کمان خمیده و ناتوان گشته است. اکنون که این یعقوبِ پیر و ناتوان از هجرِ تو ناتوان شده، ای یوسفِ جوان و شاداب، نزدِ من بیا.

ای موسیِ جان که در سینه‌ات کوه طورِ معرفت (سیناها) نهفته است؛ اکنون که درونم گوساله‌پرستیِ نفس، ادعای خدایی می‌کند و مرا به گمراهی می‌کشد، از جایگاهِ رفیعِ خود (طورِ سینا) بیا و این بتِ نفس را درهم شکن.

چهره‌ام از اندوه زرد شده و بدنم همچون چنگ خمیده گشته و در زندانِ تن گرفتار شده‌ام؛ ای جانِ وسیع و بی‌کران، بیا و مرا از این تنگیِ وجود رهایی بخش.

چشمانِ مبارکِ پیامبر (محمد) نیز در شوقِ دیدارِ تو گریان است؛ ای کسی که با زلفِ پر پیچ‌ و خمت دلم را اسیر کرده‌ای، ای که با عنوانِ «ارسلنا» (ما تو را فرستادیم) شناخته می‌شوی، نزدِ من بیا.

در برابرِ درخششِ تو، خورشید مانندِ سرخیِ غروب (شفق) کم‌رنگ است؛ تو که از تمامیِ پادشاهان پیشی گرفته‌ای، ای کسی که حقیقت را می‌بینی و سینه‌ات گنجینه دانش است، بیا.

تو جانِ جان‌هایی و بدونِ حضورِ تو، جسمِ آدمی ارزشی ندارد. مدتی است که دل را به تو سپرده‌ام، اکنون بیا تا جانم را نیز تقدیمت کنم.

وقتی دلم را به غارت بردی، تمامِ وجودم در معرضِ زوال و نابودی قرار گرفت؛ ابتدا ای درد (که مایه بیداری هستی) برو و سپس تو ای درمانِ حقیقی، بیا.

ای که تنها داروی من و چاره‌یِ دردهایم هستی، ای نورِ دلِ تکه‌تکه‌ام؛ اکنون که در دلم جز یادِ تو چیزی باقی نمانده و همه چیز به «لا» (نیستی) تبدیل شده، تو ظهور کن.

من قدر و منزلتِ تو را نشناختم، تا اینکه سرنوشت مدام مرا سرزنش می‌کند؛ شایسته است که بر دلِ غافلم تیری بزنی و بر سرِ پر از غرورم سنگِ جفا فرود آوری تا تنبیه شوم.

ای کسی که در مقامِ «قابَ قَوسَین» (نزدیک‌ترین فاصله) جای داری و از دولتِ عشق برخورداری؛ ای شاهِ من، هیچ‌کس جز تو محرمِ اسرار نیست، پس در این نزدیکیِ بی‌نهایت بر من تجلی کن.

ای پادشاهِ ماه‌رو، ای کسی که از هر خوبی، خوب‌تری؛ به هر صورتی (آب، آتش، مروارید، دریا) که می‌خواهی بر من متجلی شو و نزدِ من بیا.

ای شمسِ دین که مخدوم و پیرِ منی، ای روح‌الامین (جبرئیل)؛ از جایگاهِ والایِ تبریز که برای من همچون عرش است، از مسجدِ اقصی (جایگاهِ معراج) به سویِ من بازگرد.