دیوان شمس - غزلیات

ای که تلخی‌های روزگار را برای عاشق شیرین می‌کنی، مرا از قیدِ خودپرستی رها کن و با حقیقتِ خودت همراه گردان و به این بنده درگاهت عنایتی فرما.

عاشقانِ خود را سرافراز کن و جهان را از نورِ حضورِ خود پر کن؛ بر زهرِ سختی‌ها، اکسیرِ عشقِ خود را بیفزا و به این عاشقِ نیازمند چیزی عطا کن.

با چهره‌ای که مانندِ ماه درخشان است و با مهربانیِ ویژه‌ات نسبت به ما مسکینان، ما را نیز در زمره‌ی همراهانِ خود قرار ده و به این درویشِ محتاج چیزی ببخش.

هنگامی که همچون ماه جلوه‌گری می‌کنی و نشانه‌های عشق را آشکار می‌سازی، چرا ما را با خود نمی‌بری؟ ای معشوق، به این درویشِ تشنه چیزی عطا کن.

نشانه‌ی درویشِ حقیقی، پوشیدنِ دلقِ تکه‌تکه و ظاهرسازی نیست؛ بلکه داشتنِ جانی روشن و زبانی است که حقیقت را بازگو می‌کند؛ پس چیزی به این درویشِ واقعی عطا کن.

خاستگاهِ تمامِ پیامبران و اولیا، یعنی آدم و عیسی و مریم، حقیقتِ تویی. تو هم رازِ پنهانِ مایی و هم محرمِ دلِ ما؛ چیزی به این درویشِ عاشق ببخش.

با وجودِ تو، تلخی‌ها شیرین می‌شوند و کفر به ایمان بدل می‌گردد و خارهای بیابان به گلِ نسرین تبدیل می‌شوند؛ چیزی به این درویش عطا کن.

ای که هم جانِ من و هم معشوقِ من هستی؛ تو هم کفرِ من و هم ایمانِ منی؛ تو فرمانروایِ تمامِ جان‌هایِ والایی، چیزی به این درویشِ مستمند ببخش.

ای کسی که اسیرِ تنِ خود هستی و از غمِ آن می‌سوزی، بیش از این به جسم نپرداز و خود را گرفتارِ آن مکن؛ به جایِ نگریستن به ظاهر، به حقیقتِ من بنگر و به این درویش چیزی عطا کن.

ای شمعِ هدایت، امروز بر گردِ نورِ تو می‌چرخم و جانم را در راهِ عشقت فدا می‌کنم؛ ای معشوق، چیزی به این درویشِ عاشق بده.

امروز تصمیمِ نهایی را می‌گیرم که دلم را یک‌باره از تعلّقات پاک کنم و این کارِ عشق را به سرانجام برسانم؛ ای معشوق، چیزی به این درویش بده.

تو برایِ ما چه هستی؟ آیا مارِ گزنده هستی یا ماهیِ زندگی‌بخش؟ خودت بگو که کیستی و به این درویشِ منتظر، چیزی ببخش.

جانِ خود را در فضایِ عدم و نیستی رها کن، زیرا شایسته‌یِ مقامِ معشوق نیست که منِ انسانیِ خود را حفظ کنم؛ تو که بزرگ‌منشی، به این درویشِ فانی نیز چیزی عطا کن.